Kendimi iyice kaybediyorum?

Okuyabilirseniz gerçekten mutlu olurum.
Küçüklüğümden bu yana çok garip ve yanlış şeylerle muhattap oldum. Arkadaş sosyal ortam bunlar birçok şeye etken gerçeğinde.
Xx konularına daha 5 6 yaşlarındayken merak salmaya başladım annem babam bu konu hakkında bana hiç bir sey söylememişti tabi baktıklari gördüğü şeylerden biliyordum.
Sonrasında kendim araştırmaya başladım ki bi yandan sosyal ortamım yuzundendirki bu konulara daha çabuk ulaşıp bilgi sahibi oldum

Ufakligimdan beridir bunlar bana bunlar bana travma oldu. Zaten ki özümde aileme bağlı biriyim. Ve evden cikmayarakta sosyal iletişimini tamamen kesmiş durumda kaldım.
Genetiktede var zaten sessiz usul bir cocuktum. sosyal hayatım tamamen kapandı kendi kendime yaşıyor düşünüyorum. Bi zamandan sonra beni mutlu eden sey sessizlik yalnızlık usulluk... Ve düşünmek. Bi zaman ne kadar konuşmak istesemde yaşıtım çevrem ile anlaşamıyor dertlesemiyordum. Ve dedimki kısilik olarak onlardan daha gelişmiş bir insan olduğumu düşündüm cunki anlaşamıyor konuşmaları dünyaya bakış acıları bana tamamen safça geliyor ve onları gözümde düşürüyordu. Dedimki kendimden büyük çocuklar benim ayarımdadır ve kendi kişiliğime uygun birini bulurum. Cunki onlarla rahat bir şekilde anlaşıyor ve konuşabiliyordum. şimdi ise tek başıma kendi kendime düşünüyorum bazen hiç tanimadigim tanıdığım insanları bir arada konuştuğumu düşünüyorum onlarla hiç konuşmamış olsamda düşünmesi bana yetiyor.
Bu olaya karşılık bazen olmamış hikayeler olaylar kurguluyor onlar için ağlıyorum. Ama bunlar beni dış dünyadan soğutmuyor ve uzak tutuyor.
Çok fazla düşünüyorum durmadan düşünüyor ve sonunda başım patlıyor
Ama yine düşünüyorum şu an psikoloji ilaç kullansamda etkisi sınırlı.
En kötüsü bu anlattıklarını hep içinde saklayıp tek başıma hayatımı tekrar tekrar analiz edip nerede kendimi düzeltmem gerektiğini düşünmem.
Artık çıldırtıyor sıkıntıya girip konuşamıyorum.