Birine ihtiyacım olduğu an da ben de aslında kimseye ihtiyacımın olmadığını anlıyorum. Ve bu bence kötü bir şey. İçimi acıtmıyor ama bir tutam yanlış mı yapıyorum düşüncesi oluşuyor. Bu şekilde nereye kadar gidebilirim bilemiyorum ama bir yanım olması gerekenin bu olduğunu söylüyor.
Bir başka anım ise ailemle yaşadığım bir kötü olay. Onun vebali halen yüklü sırtımda hissediyorum.
Evet var, yıllar önce oldu bu olay.. babam buz dolabından bir şey alırken kafasını buzluk tarafının kulpuna çarpmıştı. Canı çok acımıştı anlamıştım yüzünden. Zaten kanamıştı da. Hatırladım da yine sarılasım geldi babama. Canım babam seni çok özledim, Allah kabrini nurla doldursun inşallah cennet bahçelerinden bir bahçe olsun yattığın yer.
Anılarımla barışık yaşıyorum. Benim hayata bakışım şu yönde. “Yaşanması gerekiyordu, yaşandı.” Böyle bir durumda önemli olan yaşanan anıdan ders çıkarmak
Evet ufak tefek de olsa benim de hatırladın saman içimi sızlatan bazı anılarım var. Her insanı illaki böyle anıları vardır.
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Liseye giderken cebimde para olmadan giderdim. Şimdi düşünüyorum da bir şeye ihtiyacım olsaymış cebimde kuruş para yokmuş. Anne ve babamın cahilliği, küçük yaşta evlenip akıl edememe, büyük çocuk olmanın dezavantajı işte. Onlar da hatalarını ben mezun olmaya yakın anlayıp kardeşlerime haftalık harçlık veriyorlardı.
0
1 Yorumla
Cevap sahibi
+1 yıl
Babamın sinirlenince bizi, sanki uzayın sonsuz boşluğuna atmak istercesine, ittiği anıları vs aklımdan silmek istediğim icin dillendirmek istemiyorum bile.
Hatırladığım zaman canımı acıtan çocukluğumdan kalma çok fazla anı var. Çocukluğum doktor ameliyat ve fizik tedavi ile geçtiği için acı ama sonu iyi biten süreçler yaşadım. Yüreğimin bir tarafı buruk ve hala acıyor diyebilirim. Bugünüme şükür diyorum
Çok var , sürekli olarak bir eğlenmeye çalışıyor olmalarım ondan,, aklımıza gelmezse canımız da acımaz gereksiz dramaları acıtasyonları sevmem. İnsanlar acılarını yarıştırmaya bayıldıgı içinde anlatmayı hiiç sevmem.