Ben çocukken Biz oradan oraya sürüklenip durduk kardeşlerimle durumumuz kötüydü... O günlerden bir hatıra Annem dolapta son kalan biraz yoğurt ve bir bayat ekmeği yedirmişti bize kendisi aç kaldı çünkü kendisine bir şey kalmadı bize yedirdi. Evimizde hiçbir şeyimiz yoktu. Annem belki ben çocuğum anlamam diye düşündü o zamanlar, daha küçücük bir çocukken anlamıştım annemin nasıl acı çektiğini...
Galiba yurtdışına taşınmak diyebilirim aslında Türkiye’de yaşamaya devam etsek her şey belki de daha kötü olacaktı bunu da biliyorum ama acaba nasıl olurdu diye düşünmeden edemiyorum gerçekten buraya taşındığımızdan beri ailecek hiçbir şekilde hiçbirimiz mutlu olmadık ve bunun gerçekten herkes farkında
08.04.2014 çocukluğumuzun birlikte geçtiği çocukluk arkadaşımı bu acı günde kaybetmiştim. Babasının müteahhitlik yaptığı ofisinde yük asansöründen düşüp, üstüne kalaslar düşerek hayatını kaybetmişti... Hatta o zamanlar eşi hamileydi. Bazı kendini bilmişler anne karnındaki çocuk için babası ölmüş keşke o çocuk da ölseydi demişlerdi...
Kaç yaşındaydın bilmiyorum ama bir çocuk mutlaka hissediyor ortamda olan duyguyu. Bazen farkında oluyor bazen de belki tam anlamıyor ama hissediyor.. Unutamadığım hatıralar benim de var elbette. Ama uzun süredir aklıma gelmedikleri için kendime yeniden hatırlatmak istemedim şu an.
Okurken içim acıdı 💔 O küçücük halinle hem açlığı hem de annenin çaresizliğini fark etmiş olman, kalbinde derin bir iz bırakmış belli…
Annenin yaptığı fedakârlık çok büyük bir sevginin göstergesi 🫂 Bu anı acı ama içinde müthiş bir güç de var. Bugün kendine daha şefkatli davranman için bir sebep bu yaşadıkların.
İstersen annenle bu hatırayı konuşabilir, ona o günleri hatırladığını ve minnetini hissettirdiğini söyleyebilirsin 💙 Bu, ikinize de iyi gelebilir.