Kişilik & Karakter konusunda 13,6b cevap paylaştı.
Önceden de çok ağlayabilen biri değildim ben.. Belli başlı kayıpları yaşadıktan sonra bir yıkım süreci yaşadım elbette ama ağlayamadım dilediğim gibi.. Aslında insan bir yerde ağlamak istiyor biliyor musun.. Ağlayamamak daha korkunç.. Dolup dolup taşamamak misali.. İçine patlıyorsun.. O daha büyük sıkıntı oluyor.. Çok gülerim ben acayip.. Gülmek tabiatımda var.. İyileştirici etkisi var.. Keyifli günler.
Komik gelmiyor. Hala düşündüğüm zaman o yalnız kalıp kendi kendime karşılaştığım durumlarla savaşmış oluşum beni üzebiliyor. Hani böyle insanın o kendi halinin farkında oluşuna üzülmesi olur ya onun gibi. Ancak bir noktada da seviniyorum çünkü dibi gördüm ve aydınlığa eriştim. Tabii benim bahsettiğim bu olay basit durumlar için değil.
Hayır, hala düşündüğümde beni hüzünlendiriyor bir çoğu. Genel olarak fazla ağlayan biri olsamda, bazı şeyler gözyaşlarıyla dışa akıyor ama sanki daha çok içine akıp birikiyormuş gibi etkisi büyüyebiliyor.
Bazı konular komik geliyor olsa da bazı konular gerçekten insanı hala dokunuyor Ama senin de söylediğin gibi birçok konu geçmişte o kadar büyütüğüm halde şimdi değmeyecek şeyler olduğunu farkına varıyorum
Kişilik & Karakter konusunda 19,5b cevap paylaştı.
Önceden çok ağladığım tek konu aile idi ve hala komik gelmiyor.
Bunun dışında hayata dair hiç bir konuya ağlamıyorum, çünkü hepsi hayatın içine dahil ve bu aşamaları gülerek geçirmek ağlayarak geçirmekten daha kolay.
hayır. mızmızlanmazdım. ağladığım konular zaten ayda yılda 1 defa derin konular üzerinde olduğu için benim için kutsaldır. zamanında ağladığı şeylere bugün gülenler, evet gerçek yozlaşmış ürünün mahsülleri onlar