Tabi ki oldu. Çok değer verdiğim insanlar için yapıyorum bunu. Kimileri hayatımdan çıktı gitti ancak pişman değilim. Yine olsa yine onlar için yaparım demicem elbette ahah. Sadece şunu çok iyi biliyorum. Kaybettiğimi düşündüğüm her vakada daha çok kazandım. Kendimi kazandım, benliğimi, düşüncelerimi, gölgelerimi, ruhlarımı, hislerimi kazandım.
Oldu bir kere. Ama şunu öğrendim, kimseyi hayatının merkezine koymayacaksın. Kalbinin merkezine koy ama hayatının merkezine koyma. Çünkü insan en çok değeri kendine vermeli ki sağlam durabilsin. Öbür türlü tamamen kendini yıpratıyorsun.
Evet oldu ama artık bunu yapmak istemiyorum, en fazla ailem için çünkü en değerlilerim ailem. İlk insan kendisini düşünmeli. Doğurusu bu olmalı, evladın vesaire varsa ayrı bunlar ama kendinden ödün vermek güzel olmuyor gerçekten, sanki senden bir parça eksiliyor, bunu da hissettim...
Oldu, evet. Her zaman, her koşulda önceliği kendimize vermeyebiliyoruz. Bazen öncelik tanımak gerekiyor. Tabii ki bu öncelikler bizleri tamamıyla önemsizleştirmemeli. Her şeyden, herkesten önce biz gelmeliyiz. Bu değişmez bir kural.