Duygular bizi güçsüz mü kılıyor?

Daha 2 sene öncesine kadar insanlar beni, mutlu, özgüveni yüksek, şımarık diye tanımlardı. Çoğu zaman benden nefret bile ettikleri zamanlar olurdu çünkü onların isteyipte ulaşamadığı şeylere kolayca ulasabiliyordum, zaten genelde hep yönetebilcegim insanlari arkadaş olarak seçiyordum. Liseden beri hep çalıştım çünkü istediğim hayatı ancak para kazanarak sağlayabilirdim, bu da beni yasitlarimdan daha fazla imkan sahibi yapıyordu, bu hoşuma da gidiyordu, paranın verdiği gücü seviyordum ve çevremi domine edebiliyordum ama buna rağmen kimseyi küçük görüpte asagilamiyordum, onları domine etmek için para harcamak yeterliydi, onlara güçlü gözükmek için ekstra bir şey yapmama, kırıcı olmama gerek yoktu. Sonra bir şeyler oldu, yalnızlığı sevmeye başladım, insanlarla eğlenmek değil de onların duygularına dokunmak daha o önemli gelmeye başladı. Insanlarin benimle eğlenmek icin değil de, sadece değer verdikleri için yanımda olmalarını beklemeye başladım, saçma sapan duygular hissediyor, her şey hakkında fazla duyarlı oluyordum. Sanki içimde bitmek bilmeyen bir sevgi uyanmıştı, her şeye ve herkese karşı, şu an hala da öyle. Tabii bunun yanında sevginin getirdiği bi hüzün de ortaya çıkmıştı. Gördüğüm bir haber bile benim etkilemeye yetiyordu. Bi zaman sonra artık sanki hiç bencil biri gibi değil de hep böyle biriymişim gibi gelmeye başladı. Kendimi diğerlerinden farklı görmeye başladım. Sanki çevremdeki insanlar kuduz gibi ama bir tek ben ve benim gibi az sayıdaki kişi bir şeyler hissedebilen, güzel şeyleri görebilen insanlardık. Şimdi bakıyorum hissettiğim bu duygular bana hüzünden başka bir şey getirmiyor, beni toplumdan kendi isteğimle uzaklaştırıyor ve buna engel olamıyorum, içimde 2 sene önce küçük bir erkek çocuk uyandı şimdiyse onu öldüremiyorum, ne yapmalıyım