Şu sıralar gece kadar karanlık mı içiniz, güneş kadar aydınlık mı?

Sadece şu sıralar değil, her zaman girilt içim. Hem yıldızlar kadar aydınlık, hem de kömür kadar karanlık. Ama asla gümüş kadar gri değil. Bu kadar bulunduğum devasa ikileme rağmen birbirine girmiyor ruhum. Bazen gelmiş geçmiş en karamsar insana dönüşüyorum. Bazen de yeryüzündeki en aksar* insana. Değişiyor yani sürekli ☾

* İyimser ya da optimist demedim çünkü karamsarın zıttı aksar olmalı. Öylesine türettiğim şeylerden biri işte

Karanlık olduğunu söyleyemem ama bazı şeyler şu sıra çok fazla üst üste geldiği için bir sıkıntı bir bıkkınlık hakim üzerimde. İçimde karanlık yaratmıyorlar belki ama sinirimi bozdukları kesin, sırtım doğrulsa çok iyi olacağım.

Aydınlık değilim böyle sanki gündüz yeni yeni bitmiş hava kararmış gibi iyi değilim ya burada gülüyoruz eğleniyoruz ama psikolojim pekiyi değil

Sinav haftası verilen ödevler kadar dipsiz bucaksız