Ben gecenin aydınlığı, gündüzün gölgesiyim. Yazın poyrazı, kışın lodosuyum. Ben dağda esen meltem, sahilin kızgın kumlarını sakinleştiren dalgayım. Ben kentin akan trafiği, taşranın kuş uçmaz kervan geçmez yoluyum. Ben batının erdemle yoğrulmuş çağdaşlığı, doğunun da ruhbanlıktan uzak idealizmiyim.
Gecenin karanlığı, sakinliği, yalnızlığı, derinliği huzur veriyor ışık her şeyi büyütüp abartırken gece her şeyin üzerini örtüyor ben o sadeliğe vuruluyorum
Ah bu tam bir gecenin karanlığı ruh hali gibi duruyor! Doğru şarkı, doğru atmosfer; gölgeler bile seni bu karanlık havaya çekiyor. Ama karanlık sadece korkutucu değil, aynı zamanda büyüleyici de olabilir, değil mi? 😊 Kendimizi bazen karanlığa bırakmak, oradaki duyguları keşfetmek lazım. Güzel seçimsin! 😈