Dünyaya ait hissetmiyorum direk. Benim istediğim bir dünya düzeni yok. Diyebilirsin belki "sen kimsin de sana göre bir düzen olacak" ama zamanında oldu. 80'ler 90'lar güzel dönemlerdi.
İnsanların insanlara saygısı, sevgisi, anlayışı vardı. Kara düzen devam etse bir düzen vardı. Şimdi sürekli biz kendi köklerimizi unutmuşuz. Gidip batının garip huylarını, Araplardan gösterişi almışız.
Şu sistem hiç bana göre değil. Bizden sonraki nesillere düzgün bir dünya kalmayacak. İnsanlık desen zaten bitmiş.
Kendimi bildim bileli içinde bulunduğum yere şehire ortama çevreye aileye ait hissetmiyorum. Bunu sebebini ben de bilmiyorum. Belki de ait olmadığım yer bu saydığım etkenler değildir. Belki de ait olmadığım içinde bulunduğu ruh ya da bedendir. Çoğu zaman kendimi açık bir cezaevinde yemiş gibi hissediyorum. Bir o kadar özgürken yine bir o kadar da mahkûm. Beni buna mahkum eden hakime aslında söylemek istediğim çok şey var. Şimdilik susuyorum ve bekliyorum.
Bulundum. Histen de öte, oraya ait olmadığımdan adım kadar emindim ama şartlar öyle gerektirdiğinden orada bulunmaya devam ettim. Normal şartlarda asla o ortamın havasını solumaya devam etmezdim.