"Bir anlık öfke ile oldu" geçerli bir bahane midir?

Kesinlikle katılmıyorum çünkü insanlar öfkelendiğinde sinirlendiğinde dudaklarından bütün gerçekler dökülür ama cesareti yoktur ki sakinken bunu söyleyebilsin o yüzden karşınızdaki insanı tanımak istiyorsanız onu sinirlendirip öfkelendikten sonra size söyledigi bütün gerçekleri hakkınızdaki bütün her şeyi öğrenebilirsiniz ✅


Ama öfkeyle şiddet uygulayanlar için aynı şeyi söyleyemeyeceğim bunlar bence bir çeşit hastalık bunu umursamadan yaşayan çok insan var ondan sonra cinsiyet farkı koymadan bunu söylüyorum ama bazı insanlar varki erkeklere adaletli bir tutumda yaklaşmıyorlar erkektir yapar kafasında ilerleyen geri kafalılarla doluyuz ✅

Öfkeyi kontrol altında tutmak gerek bence.. Sürekli yapıp yapıp sonra da öfkeliydim demek yersiz bir davranış kesinlikle.. Belli başlı konularda asla çizgiyi aşmamak gerek.. Zaman zaman tabi ki tansiyon yükseliyor ve hakimiyeti kaybedebiliyoruz.. İşin aslı insan dilinin hakimiyetini bir seviyeye kadar korumalı.. Söylenen şeyler belki eskisi kadar etki etmez ama mutlaka iz bırakır.. Biz insanız ve diğer canlılardan ayıran şeylerden biri de kendimizi kontrol edebilme yetimiz.. Eğer kontrolü tamamen kaybedersek geri dönüşü olmayacak hasarlar kalıyor.. Keyifli günler..

Sonuçta o an öfkeliyiz. Yani karşımızdakini kırarak öfkemizi yenebiliriz bunun bie doğruluk payı felan yok ama hiç yok demiyorum bazen yüzüne karşı söyleyemediklerimizi öfkeliyken söyleriz, bazende sırf kırmak için söyleriz ve bir doğruluk payı yoktur tamamen kişiye ve düşüncelerine bağlı

O bir anlık denilen şey genelde belli bir birikimin sonucunda çıkıyor ortaya. Patlama noktası olarak görüyorum ben. O yüzden geçerli bahane saymam. Bir anlık diye adlandırılan o öfke bazen bir cana da mâl olabiliyor; geri dönüşü olmayacak şeyler de yaptırabiliyor..
İnsan ne olursa olsun öfkesine yenik düşmemeli, kontrol etmeyi öğrenmeli.

Tamamen konuya bağlı bazen öfkeliyken hiç istemediğim şeyleri söyleyip pişman olabiliyorum.

Ama çoğu zaman öfkeliyken hep gerçekleri söylerim ve olması gerekeni o sinir haliyle yaparım ve pişman olmam.

Gerektiği zaman çok iyi oluyor bu yönüm sonrasında kim kırılmış kim üzülmüş umursamıyorum. Ama mesela annemle kavga etsem o sinir öfkeyle kalbini kırsam çok pişman olup ağlıyorum üzülüyorum özür diliyorum ama öfkeyle kalkan zararla oturur bunu yaşadığım oldu

Bu bahaneye sığınmak biraz aptalca ya ve çok saçma. Saymasa imiş, tutsa imiş kendisini. Sinirli olduğum halde , o kadar insan kırdığım halde bu bahanenin arkasına hiç sığınmadım. Bir insanı kırdı isem bir sebebi vardır. Durduk yere insan kırmıyoruz sonuçta. Hiç pişmanlık yaşamadım bu yüzden. Bir de sinirden söyledim diyen tipler var onlara da ayrı bir ayar oluyorum. Ağızdan çıkan her şey, sinirle söylenen kelimeler benim için doğru kelimelerdir. Sinirle söyledim diye bir şey yoktur bana göre.

Bende öfkelenince kırıcı olabiliyorum, düşünmeden konuşabiliyorum. Sonra özür diliyorum belki ama kırılan kırıldıktan sonra ne fayda? Sonrasında çok pişman olsam da yine de bu bir bahane olamaz. Öfkemi kontrol altına alabilmek adına bir savaş veriyorum. "Ben böyleyim" deyip geçmemeli insan. İşin ucunda kalp kırmak varsa bir şeyler düzeltilmeli.