İhmalkârlığın bahanesi absürt olursa kızgınlığın azalır mı?

İhmalkârlığın bahanesi ne kadar absürt olursa olsun, kızgınlığım bir anda tamamen kaybolmasa da yumuşar. Çünkü o anda karşımdaki insanın aslında ciddiyetten değil, biraz da dağınıklıktan, dalgınlıktan ya da utançtan böyle bir bahane uydurduğunu hissederim. Bir yandan “Gerçekten mi? Bu kadar mı saçma?” diye içimden gülerim, bir yandan da o saçmalığın içinde bir samimiyet ararım. Absürt bahaneler bazen kızgınlığı kırar çünkü öfkeni değil, insani tarafını harekete geçirir. Gülümsetir, ortamın tansiyonunu düşürür, seni “Tamam ya… bunu bilerek yapmadı” noktasına getirir. Ama tamamen de affettirmez… Çünkü bahanenin komik olması, yapılan ihmali ortadan kaldırmaz. Sadece içimdeki öfkeyi biraz eritir, yerine daha yumuşak bir “Hadi ama, bir dahaki sefere dikkat et” hissi bırakırKısacası:

Absürt bahane öfkeyi yok etmez ama kırar.

Kızgınlığım azalır ama ciddiyetim kaybolmaz.

Hem gülerim hem de uyarımı yaparım.