Turk insanlari sizi de yoruyor mu? Bizim millet niye böyle?

Ya bir guler yuz yok hep asık surat. Simdi ulke, ekonomi bu haldeyken millet nasil mutlu olsun falan demeyin bana. Bizim millet hep boyle. Ya her işe burnunu sokar, bireysellik yok, insanlarin hayatina karışır, keyifle abi/abla şu bölümü okuyacagim, şu işi yapacagim, şu işe girisecegim dersin baslar olumsuzluklari sıralamaya. Bardagin bos tarafina bakar bizim millet hep.

Guzel konusmaz, kibar konusmaz, agzindan küfür eksik olmaz, yere tükürür, trafikte magandalik yapar, kırmızı ışıkta geçer bunu marifet bilir. Kadin sürücü falansan sıkıştırır, yaya gecidinden geçsen sirf fizigini incelemek icin yol verir, surekli birileriyle karsilastirir, komşunun oglu/kizi önemlidir, cocugunun ne istedigini onemsemez yeter ki benim cocugum şu bolumde okuyor diyebilsin, statü cok önemli bizde.

evin mobilyalari sahane olmali, cebinde elmalı marka cok önemli. Evlilik sevgi oldugu icin degil sirf evlenmis olmak icin yapılıyor. Millet bunu o kadar önemsiyor ki evlenmezsen ölecekmissin gibi hissediyorsun. Kadinlar yaş dolayisiyla baski altinda bırakılıyor. Erkege oglum evlen duzenli cinsel hayatin olur, cocugun olur, karin sana bakar, hizmet eder düşünsene aksam tv izlerken sana elma soyup veriyor falan diyerek evlilik yapılıyor.

Bu ulkeye aşigim ama insanlarını, kabaliklarini, birbirlerine olan saygisizliklarina tahammul edemiyorum. Yahu guzel soz söylemek, guzelce gecinip gitmek niye zor? Gecenlerde magaza kiyafetlere bakıyordum. Bir cift vardı capraz tarafımda olgun bir cift. Kadin bir elbise beğendi adam iğrençce gulerek bu sana olur mu adriana lima mısın, sana yakismaz bu dedi. Kadin kırıldı ama belli etmedi, ben kirildim orada. Ya niye niye? Yanindaki kadini asagilayinca ne geciyor eline?

Bu gibi durumlar bu ulkede beni cok yoruyor. Mutlu olmayi, insanlari mutlu etmeyi niye beceremiyoruz. Niye surekli savas halindeyiz, niye elalem cok önemli bizde, niye kadinlarimizi aşagiliyoruz? Insan olmak, duzgun olmak neden zor? Ya abicim yola hınkırma işte tükürme. Duvarlara yazı yazma, trafik kurallarina uy, karına, insanlara, iş arkadaslarina guzel sozler söylemek neden zor? Resmen ulke kaostan, mutsuzluktan besleniyor.

Bu mutsuzlugu, olumsuzlugu elinden alinsa bu milletin elinde hicbir sey kalmayacak sanki. Bu kadar bardagin bos tarafina bakilmaz ki. Hayir psikologla falan mutlu olmayi secen, ogrenen insanlari ya da pozitifligi secen insanlari bile diger insanlar o kadar aşağı cekiyor ki.

O kadar mutsuz, olumsuz insanlariz ki bunu kendi elimizle yapiyoruz/cevremiz yapiyor mutlu olunca bugun keyfim yerinde umarim basima bir sey gelmez diyoruz bu durumdayiz yani. Gercekten bu ulkenin insanlari beni cok yoruyor her haliyle. Bu duruma bugun o kadar sinirlendimki icimi buraya dokeyim dedim.