Herşeyin boğaza düğümlendiği anlarda, sıkıntıların dayanılmaz boyutlara ulaştığında insanın içine düşen kaçma duygudur. Kendinle yolculuktur. Değişmek için bazen gerekli olandır..
Kişilik & Karakter konusunda 14,5b cevap paylaştı.
Herşeyden sıkıldım zaten. Ama ben hiç başımı alıp gidemedim. Başım da ben de hep sıkıldığım ortamlarda ve kişilerde esir oldum. Sadece kendimi düşünebildiğim zaman dilimlerinde kalmak istedim çoğu kez. Yine de o cesareti kendimde bulamadım. Çünkü benden çok sevdiklerim vardı hep. Onlara esirdim ben. Onlarla kalmalıydım.Çekip gidenlere, gidebilenlere hep özendim. Hayran oldum ben. Cesurlar çünkü. Hayata bir defa geldiklerinin farkındalar. Kendileri biliyorlar kendilerinin kıymetini. Birilerinin bilmesi için gözlerine kilitli kalmıyorlar. Bir kedi gibi savunmasız değiller. Ruhlarına acı çektirmiyorlar. Ne mutlu gidenlere.
Evet, sıkılmak değil de duramadığım ve doğup büyüdüğüm, yaşadığım şehirden bir anlık bir düşünceyle uzaklaşmak zorunda kaldım. O günden beri hiç gitmedim, deli gibi özlesemde, şu anki yaşadığım yere gram alışamasamda böyle olması gerekiyordu...
oldu sık sık ilk okul öncesi anne babamda çalıştığı için babaannem büyüttü beni, sonra uzağa gittiler bir süre babaannem de bursadaydı beni bıraktıkları aile de dee duramazdım ilk firarım bu oldu ailem geri gelene kadar bakkal amca sağolsun onun depo olarak kullandığı bir depoda kalmama izin verdi (sokak köpekleri ile paylaşmam gerekmişti gerçi ama olsun kışın en güzel ısıtıcı oluyorlar ve onlar yanındayken hiç bir şeyden korkmuyorsun, sonra ilerleyen yıllarda da ne zaman canımı sıkan bir şey olsa kaçıp bir süre ortadan kayboluyordum (genelde 1 haftayı geçmez)
@__cmre sokakta kalmaktan iyidir bence çocuktum o zaman dedim ya ilkokul öncesi gidecek başka yerim yoktu ve geldiğim yerde sokaklar gece tehlikelidir (her yerde öyledir tabi ama bizim oranın iti kopuğu kuduz olanından diyeyim 5 kuzen abimden 1 i o şekilde vefat etti)
Bu konuya birçok kere niyetlendim ama şartlar hiçbir zaman izin vermedi. Şarttan kastım aslında ekonomik kaydılar değildi. Sadece ailesel durumlardan dolayı gidemedim. Sevdiklerimi geride bırakamadım. Çünkü hepsinin bana ihtiyacı vardı.
Kişilik & Karakter konusunda 13,5b cevap paylaştı.
Evet 21 yaşında falandım sanırım.. Bir ara çok bunalmıştım herkesten ve her şeyden ve gitmek istedim.. Bir arkadaşım vardı üniversiteden onun yanına gitmiştim bir müddet kafamı dinlemeye.. Yani bunu habersizce yapmadım tabi ki.. Ben zaman zaman gidiyorum ya yalnız kalmak için bir kaç gün kaçıyorum.. Doğayla bütünleşmek iyi geliyor bana mesela.. Keyifli günler..
Sıkıldığım zaman gitmiyorum, sıkılmama neden olan her şeyle bağımı kesiyorum. Alıp başımı gidemem, sorumluluklarım var. Kalıp savaşmak daha iyi bir seçenek benim için.
Zafer Peker şarkıları hep aklımda çok severim. Soruyu hazırlarken direkt bu şarkı geldi aklıma 😂 Bak bu şarkısınıda çok severim 😂 https://youtu.be/RsxM8Kv4-mk
Yoo ben karalar bağlayıp hiç oturmam. Hee bazı şeylere kafama takarım ama karalarda bağlayıp kendimi hayattan soyutlamam. Tamam sorularım depresif oluyor ama benim modumla alakası yok. Evet bir dönem depresif olduğum doğru. Geç olsada aklım başıma geldi. Şimdi diyorum ki "giden gitmiştir gittiği gün bitmiştir." şimdi karalar bağlama sırası başkasında ☺️☺️
Soruyu görünce aklıma Ümit Yaşar Oğuzcan'ın acılar denizi şiiri geldi.
Acılar Denizi Ben acılar denizinde boğulmuşum İşitmem vapur düdüklerini, martı çığlıklarını Dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni Duyarım yosunların benim için ağladıklarını
Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını Bu ne karanlık, bu ne zindan gece böyle Bütün gemiler söndürmüş ışıklarını
Ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek Baksana; herkes içime dökmüş artıklarını
Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse Yılların içimde bıraktıklarını...