Yalnızlığı severim ama uzun sürecek bir tek başınalık düşüncesi beni mutlu etmez. Zaman zaman kalabalık zaman zaman daha tenha bir hayat isterim. Dengede olmalı ikisi de, ihtiyacıma göre seçebilmeliyim. En güzeli bu olur.
Ben çok fazla kalabalık sevmiyorum hatta hiç sevmiyorum. Bu hem benim karakterim ile alakalı hem de tek çocuk olmamla alakalı. Tek çocuk olduğum için evde anne babam ve benden başka kimse yoktu ve haliyle kalabalığa fazla insana alışkın değilim. Onun dışında karakter olarak da yalnızlığı az kişiyi seven biriyim.
İnsanlar diğer insanlara çok fazla muhtaçmış gibi davranıyor ama bence bu durumu abartmaya gerek yok. Bir insan tek başına da gayet güzel bir şekilde hayatını devam ettirebilir.
Hakkaniyetli görüşün için teşekkürler. İnsanların birbirine muhtaçmış gibi görünmelerinin sebebi basit aslında, aileler birey olamadığı için, dolaysıyla bireyliği öğretemedikleri için hep böyle kenetlenme psikolojisiyle yaşıyorlar. Sanki sürüye bağlı bir koyunmuş gibi. Ayrılanı kurt kapar mantığını küçükken birey olacak çocuğa aşıladıkları için maalesef böyle toplumsal bir sorun meydana geldi. Ki umarız krize dönüşmez.
Vaov gerçekten çok güzel ve çok haklı şeyler söylediniz. Belki de ilk kez birinden böyle şeyler duyuyorum. Normalde tam aksi konuşurlardı çünkü. Dediğiniz gibi birlik beraberlik dayanışma kenetlenme bunların önemine vurgu yapardı herkes. Ancak kimse birey olmayı tek olmayı konuşmazdı.
Hiçbir zaman kalabalık olmazsa olmazım olmadı. Bazen yalnızlıktan sıkılıp o kalabalığa ihtiyaç duyuyorsan ancak yine de yalnızlığın hakim olduğu bir hayatı hiçbir şeye değişmem.