Sağlam bir karakter karşısında neden hâlâ sağlam bir servete karşı duyduğumuz heyecanı hissedemiyoruz?

Kendi adıma konuşayım: Aksine güçlü ve sağlam bir karakter yapısı beni daha çok heyecanlandırıyor. Bunun sebebi de bana değer katıyor. Servet yalnızca cebi dolduruyor, kalbi değil.
Peki insanlarda bu durum nasıl gelişiyor? Bu durumun insanlarda tam aksi geliştiğini düşünüyorum. Büyük bir servete yaşadıkları herşeyi unutabiliyorlar. Oysaki milyon servetinde olsa kullanmayı bilmedikten sonra bir önemi kalmıyor bence. Serveti amaç olarak değil araç olarak gören birinin de bundan o kadar da etkileneceğini sanmıyorum.
İnsanlar insanları sevmeli eşyaları, araçları, serveti kullanmalı. Fakat eşyaları, araçları vb maddi şeyleri sevip manevi olan, kendilerine değer katan şeyleri kullanmaya meyilliler. Belki de olayın öz'ü budur😄

Güzel soru ⭐✨

İnsanların en maneviyatlısı bile maddi ve somut şeylere heyecan duyar. Çünkü gerçek olan bir şey var ki, o da parıltılı şeyler ancak içine somutluk katarak meydana gelir. Mesela mağaza vitrininde duran aynı iki üründen birisi çok göz alıcı ve şatavatlı paketlenmiş, diğeri ise sade ve gösterişsiz şekilde paketlenmiş. Hangisine rağbet yağar, gösterişli olana. Oysa içinin aynı olduğunu da biliyorlar. Bu her zaman böyledir.

Sağlam karaktere de hayranlık, heyecan vs duyulur ama o daha soyut bir şey olduğu için ve kişinin özü olduğunu bildiği için o kişi hep orada duracak zanneder, kaybedeceği aklına gelmez. Ama para için aynı şey geçerli değildir.