Düşüncelere dalıp duruyorum.. yok mu bir çaresi?

Sanki yeterince derdim yokmuş gibi etrafımda bolca bulunan, maddi durumu iyi olmayan, babalarına çöp taşıyarak yardım eden küçücük çocuklara acıyorum.. Sürekli zihnimde onları kurguluyorum, aklıma geldiklerinde onların geleceklerini düşünüp hüzünlenip ağlıyorum, oysa böyle yapa yapa kendi hayatımdan zaman çalıyorum..😣
Düşüncelere dalıp duruyorum.. yok mu bir çaresi?
Cevapla