35 yaşındayım. İnsan artık belli bir süre sonra gerçekten yorgun hissetmeye başlıyor. Kurduğu hayaller, verdiği emekler, istedikleri karşılanmadığı zaman beklentiler daha azalıyor. Aslında bu bir tür farkındalık kazanmak. Çünkü insan ne kadar beklenti içinde olursa o kadar mutsuz ve tatminsiz oluyor. Bende bunu geç anlayanlardanım. Bu yüzden hayattan ve insanlardan artık beklenti içinde olmuyorum. Elimdeki ile idare etmeye özen gösteriyorum. Kimseden herhangi bir şey beklemiyorum. Mutluluğun formülünü bu şekilde yakalıyorum
İnsan büyüyüp hayatım gerçekleriyle karşılaşmaya başladıktan sonra daha az hayal kurmaya başlıyor. Hayal kurup gerçekleşmediğini gördükçe üzülmek yerine, daha az beklentiyle yaşamayı seçiyor çoğu insan. Hayatın zor, kapitalizmin zirvede yaşandığı bir toplumda, insanların beklentileri de hayalleri de zamanla küçülüyor.
Azalmak ne kelime, hepten yok oldu sanırım benimkiler. Zaman her şeyin ilacı olsa da buna çaresi yok sanırım. Ne insanlardan, ne hayattan gram beklentim var...
Sen öyle san zaman herşeyin ilacı derler ama öyle değildir herşeyin katilidir uzatmaniza kopmaniza sebep olur ilaç olarak görürseniz bide katil olarak bak zamana hayattaki değişimleri gör ilişkilerini insanlarla olan vs.
Zaman geçtikçe ne istediğimi daha iyi biliyorum huzur istiyorum huzur yoksa kaçıyorum beklentim sıfır
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Zaman geçtikçe cimri oldum büyük bahçeli ev almayı da yurt dışına çıkmayı da hayal ettim o zamanlar param yoktu şimdi param var bunun için bu kadar para verilir mi diyorum apartman dairesinde yaşıyorum yurt dışına çıkmaya da gerek duymuyorum
Hayat şartları maalesef ki günden güne kötüye gidiyo eskiden hayal kurardık şu arabayı alalım yok ev alalım yok surda arsa alalim şimdi ise tek hayalimiz aç kalmayalım kimseye muhtaç olmayalım yeter diyoruz