Hayat çok kısa sevdiklerinize değer ve kıymet verin. Bunu dün bir kez daha anladım...✔Dün amcamı defnettik, bu kısacık ahir hayatımızda sevdiklerinize sımsıkı sarılın geç olmadan... #Acid_Qeenn.🧚♀️
Sevdiğiniz, değer verdiğiniz insanların kıymetini bilir misiniz?
Elbette elimden geldiği kadar özellikle beni sinirlendirmedikleri zaman biliyorum en çok. Sinirlendiren şeyler yaptıkları zaman da sabır göstererek bilmiş oluyorum. İhtiyaçları olduğunda elimden gelen tüm imkanları zorlayarak yanlarında oluyorum. Varlığımdan güç almalarını sağlıyorum. Dertleri varsa dinler ve empati ile ilgilenirim. İyi günlerinde yine onlarla olurum. Değer verdiğimi belli ederim. Zaten beni tanıyan insanlar ne kadar tahammülsüz olduğumu bilirler. Eğer birine biraz bile tolerans gösteriyorsam, o o kişiye verdiğim değerin göstergesidir.
Her zaman yaşanmış dünü ve yaşanıp yaşanmayacağı belli olmayan yarını düşünmeden bugünü yaşamak gerekiyor. Bugünün kıymetini bilmek gerekiyor, çünkü yarın çok geç olabilir...
Dün-Bugün-Yarın Çok zaman önceydi. O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu. İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı. Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan. Bir parçasına dün dedi, diğer parçasına bugün, öteki parçasına da yarın. Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu. Dünü düşünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı. Farkında olmadan rezil etti bu gününü. Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi. Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı. Bu günü eline yüzüne bulaştırdı... Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı. Ne yarın ne de dün! Can Dündar
Elimden geleni yapıyorum. Bazen biraz fazla kıymet vermişim gibi hissediyorum bazen az vermişim gibi. O dengeyi kuramıyorum sanırım veya bana öyle hissettiriyorlar. Çok sevince, değer verince gitmeyen bir Allah’ın kulu var mı? İnsanlar korkuyor çok değer vermeye çünkü işin ucunda verdiğin değer kadar değerli olmadığını görmek ve yara almak var. ”Uğraşma hiç boşuna. Kimseyi memnun edemezsin hayatta. Ne verirsen yürekten, bulurlar mutlaka, ya bir eksik, ya fazla. Kadir kıymet bilmeyen kim varsa, işte "O" en değerli bu dünyada. En iyisi mi, sen kendini yorma. Bırak seni sen olduğun için seven insanlar olsun yanında 🤷♀️“
Başınız sağolsun😔mekanı cennet olsun. kıymet bilirim ama bazen ne yapsam yetmiyor gibi geliyor onlar gözümdede gönlümde de o kadar değerliki az kalıyor..
Başın sağ olsun. Allah rahmet eylesin canım. Böyle kayıplarda en çok üzen, bir daha sevdiğin insanı göremeyecek olmak düşüncesi oluyor. İlk günler zor geçer biliyorum. Kokusunu duymak istediğin zamanlar bile olur. Hele de birinci dereceden yakınınsa kudurtur insanı o kokuya özlem duyduğun zamanlar. Yani ne kadar zor olduğunu ben biliyorum kudurmuşluğum çok bu anlam da. Ama zamanla azalıcak bu acı. Biraz sabır...
Öncelikle Allah sabırlar versin. Başınız sağ olsun..
Hayat garip işte.. Bazı şeyler gelmeden bazı şeylerin kıymetini bilmiyoruz.. Elimizde olan o an bize değersiz gibi görünse de ancak onun yokluğunda bunu idrak edebiliyoruz maalesef.. İşte böylece iş işten geçmiş oluyor, son pişmanlık fayda sağlamıyor.. En basidi; saçlarımızın kiymetini dökülünce anliyoruz.. Mevsim hep yaz olacakmış gibi düşünüp, kışı hesaba katmıyoruz.. Ölen birinin ardından sevdiklerimize bir süre bağlı kalıyoruz ama olayın sıcaklığı geçince yine eskiye dönüyoruz..