Yalnız kalmak tercihiniz mi kaderiniz mi?

Yalnızlığın kader değil. Her zaman bir seçim olduğunu düşünüyorum. Çünkü istediğim zamanlarda bile yalnız kalamıyorum. Yani yalnızlık benim için aslında imkansıza yakın bir şey. Yine de kimsenin kaderi olduğunu düşünmüyorum. Çünkü insanlar istediği zaman pekala bir arkadaş, bir dost, hiçbir şey olmadı bir komşu sahibi bile olabilirler. Yani yalnız kalmayı biz kendimiz istiyoruz. Bazen de ruhsal durumunuz insanlarla olan iletişimimizi etkiliyor. Yani ruhsal olarak birileriyle arkadaşlık ilişkisinde duramıyoruz bir türlü. Bazen insanları kendimizden istemeden de olsa uzaklaştırabiliyoruz. Yani o sorunun kökenine indiğimizde, yine yalnızlığın temel unsuru insanın kendisi. Bu seçimi isteyerek ya da istemeden insan kendisi yapıyor.

Bunu bende bilmiyorum. Bazı insanlardan kendimi soyutlarken bizzat ben isteyerek yalnızlığa ittim kendimi. Bundan pişman değilim. Fakat bazen de hayatımın diğer alanlarında neden bu kadar yalnızım diye de sorgulamıyor değilim. Her şeye rağmen yine de yalnızlıktan memnun muyum? Evet, memnunum.