aşk hayatındaki yalnızlık ise tamamen kendi tercihim. bir adama bel bağlayacak karakterde bir kız değilim. beğenebilir hoşlanabilir veyahut birisini tanımak isteyebilirim bunlar olmaz değil olur lakin şu an hayatıma birisi girsin istemiyorum şu an değil diğer türlü de yalnız değilim şükür ama diyelim yalnız kaldım o da benim tercihim olur bir yandan kader de tabi bu
Ailem dolayısıyla yalnızlığı öğrenmek zorunda kaldım sonra da ondan vazgeçemedim. Kaderim olmadığını, tercihim olduğunu düşünüyorum yalnızlığın. İnsanlardan bilinçli bir uzak duruşum var.
Hangi konuda yalnızlık. Tamamen genel anlamda ise yalnız olduğumu düşünmüyorum etrafımda beni seven insanlar varken. Sevgili bilmem ne gibi durumlar için ise güven duygum yitik olduğu için tercih diyebilirim. Hele ki bu zamanda aldatmalar artmışken.
Kaderle seçim arasında ince bir çizgi var, ne kadar zorlarsak zorlayalım olmayınca olmuyor maalesef o yüzden ben yalnızlığımı kader olarak kabullendim…