Yalnızlık tercih mi yoksa kader mi?

Bazen bu benim tercihim diyorum, bazense kaderim. Telefonun hiç çalmaması mesela, bi tatil gününde yapacak hiçbir şey bulamamak. Ya da hayatındaki çok güzel bir anı paylaşamamak kimseyle. İlişkiler hep yüzeysel, merhaba merhabadan ibaret benim için. Ve yalnızlık kimseye çekici gelmediği için bunu saklamak herkesten. Tek başıma dışarı çıktığımda, arkadaşlarlarımlayım demek ailene, benim için üzülmesinler diye. Bazen gördüğün en ufak ilgiyi büyütmek kafanda, sonra bağlanmak körü körüne. Sonu hep hüzün hep hayal kırıklığı..