En zor anımda beni yalnız bırakan kimse olamaz, çünkü ben zaten yanımda kimseyi istemem. Kendi başıma düşmeyi kalkmayı öğreneli çok oldu. Ailem ve birkaç arkadaşım var onlara bir şey söylememe bile gerek yok :D hissediyorlar. Ama diyelim ki, böyle bir durum oldu, intikam veya ödeşme gibi bi durumla uğraşmam, hayatımdan çıkarırım, bu da onlara en güzel ceza olur, ne diyeyim 🤷♀️ Değer verene değer verilir. Önemseyen önemsenir ve seven sevilir.
İnsan yaşadığı ağır veya acı durumlar sonucunda dilinden dökülen bazı yakarışlar vardır. Allah'a havale etmek de bunlardan birisidir. Yapacak çok şey yoktur ve sizi üzen kötü insanları Allah'a havale etmek istersiniz. Çünkü Rabbimiz her şeyden üstün ve azametlidir. Bazen insan, bütün iyi niyet ve gayretine rağmen kötülükleri azaltamaz veya kötülerin şerrinden kurtulamaz. İşte o zaman da işi Allâh? a havâle etmek ve: 'Allâh'ım, bana/bize sen yetersin. Sen, (işlerimizi havâle edeceğimiz) ne güzel Vekîl, ne güzel Mevlâ ve ne güzel yardımcısın.' deriz.
kimse yanımda olmak zorunda değil ve ben o beni zor zamanınmda yanlız bıraktı diye zor zamanında yanlız bırakmam benim davranışlarımı o belirleyemez ben iyi bir insan isem iyi bir insanımdır kötü isem kötü ama onun davranışına göre şekil alır isem ben olmaktan çıkarım
eğlenmeyelilm de mi :D millete salça olmayı seviyorum sıkıcı bir işim var em mutsuz meslek tescillendi muhasebe bu site olmasa sıkıntıdan yaşlanırım sanırım
Yalnız bırakması intikam alınacak bir durum değil ki bir tercih sonuçta. Şu bir gerçek o beni yalnız bırakmayı tercih ettiyse ben de iyi günümde yanında olmamayı tercih edebilirim ama gidip de intikam diye kendi kendimi kurmam. Çünkü bu saçma ve gereksiz bir olay olur.
İntikam almak bile karşıdakine bir anlam yükler. O yüzden tamamen silmek gerek, hiç olmamış gibi. Ne sevgi, ne kin ne kırgınlık. Sıfır duygu. Hele intikam için başkasıyla nişanlanmak filan olmaz...