Bu aralar nelere sarılıp yaşamaya çalışıyorsunuz?

Merhaba.
Kendime ; Kaç yaşındayım bilmiyorum bu aralar yaşımdan fazlasıyım zaten yorgunum da, dışarı da yaşam mücadelesi ekmek parası derken sanırım epey bi yoruldum ama şunu, biliyorum ki nefes aldığımız sürece mücadele edeceğiz diğer türlü ağaçlardan bitkilerden, ne farkımız kalır değil mi? Ama düşe kalka büyüyorum günden güne üzüntülerimi, acılarımı kederlerimi bir köşeye aldım yaşanılanları unutarak sil baştan, yapıp yeniden başladım kolay oldu diyemem eee sonuçta yaşayarak anlarız kime, ne kadar güveneceğimizi kime ne kadar değer vermemiz, gerektiğini üstelik yaşayarak göreceğiz öğreneceğiz bir çok durumu umudumu yitirmedim, ümitsizliğe kapılmadım karamsar olmadım aksine dik durarak sabırla yaşamaya, devam ettim ediyorum doğru olanın yardımcısı yaradandır hep bunun, farkında oldum her gecenin bir sabahı var diyerekten başımı yastığa koydum, çünkü iyi bilirim ki niyeti temiz tutmak önemli nihayetin de her insan kendi kalbinin ekmeğini, yer bu hayatta kendinize iyi bakın, sağlıcakla kalın en güzele emanet olun.
Hani Cahit Zarifoğlu diyor ya ; Ben bu çağdan nefret ettim, etimle kemiğimle nefret ettim...
İşte durumu özetleyen söz budur tam anlamıyla, bende böyleyim fazlasıyla..

Eşime tabi ki. Eşim de bana. Biz gençliğimizde eşcinsellik, köpekçilik, cinsel özgürlük, güçlü karı safsatası peşinde değil aile peşinde koştuk. O yüzden antidepresan, psikolog, bunalım nedir bilmeyiz. Yalnız öleceksiniz. O yüzden z kuşağısınız.
Sana tavsiyem hastaneye yakın bir muhitte daiee edin. Bu yaşnızlık ve stres kanser eder. Özellikle menopoz ve kemik erimesi sonrası yalnızlık zordur. Psikologlara ve kadın hastalıkları uzamanlarına sarılırsın o zaman.😎