Bir insanın yokluğuyla nasıl baş edersin veya ederdin?

Evet her şey mümkün bu hayatta bu söz çok yerinde denmiş. Yokluk deyince bir de hayata mı veya vefat etmiş mi o da var ya hayata olan senden ayrılmış veya sen terk etmişin bu okadar koymaz insana çünkü bir birini istemiyorsun ve ayrılıyorsun ve onun yokluğunda senin durumun pek de kötü olmaz ama vefat etmiş hayat senden onu almış onu seviyorsun bu eş, sevgili, akrabalar, aile, dost o zaman insana fena koyar yokluğu ben kendimi böyle avutuyorum gidenler giti ama bende bir gün bu hayat göç edecem ve onların yanına gideceğim ve böylece yokluğu biraz da olsa hafifletiyorum.

Kendi varlığın çok güçlüyse başkasının yokluğu baş edebileceğin bir durum gibi görünmüyor gözüne.


Sen kendi içinde bu gücünü o kadar şiddetle hissediyorsun ki, hiçbir giden seni etkilemeyecek biliyorsun. Çünkü aslolan sensin. Sen onlarla varolmadın. Onlar olmadan önce de vardın ve gülebiliyordun. Kendini öyle donanımlı öyle değerli biri yap ki, içindeki donanımlara sığın gidenin arkasından. Ki aslında şöyle ; giden varken de kendini hep tekliğe hazır et. Birine odaklı yaşama biri varken de. Kendine ait hobilerin kendine ait bir işin, kendine ait sohbetinden hoşlandığın insanların, kendine ait kitapların vs vs vs lerin olsun hep. Asla bir kişi var diye hayatında sadece ona odaklı yaşama.


Kendini bırakma. İşte kendini bırakmadığında kimsenin yokluğu büyük bir delik açamayacak hayatında.


En önemli sensin, bunu hiç unutma.

Alışmanın süreci kabullenmekle başlıyor aslında, en zoru sanıldığının aksine gerçekten o kişinin olmayacağını artık kabul etmektir bence, biraz zaman tanıyorum üzüntümü yaşayarak kabul etme eylemini gerçekleştirmeye çalışıyorum ondan sonrasında hayatın güzel yanlarını hatırlamaya çalışıyorum hayat bir yolsa tek başıma başladığım bir yolda geçici süreliğine yanımda olan bir misafirdi sadece yanımda olan kişi, süresi bitti ve gitti ben yoluma devam ediyorum acı da olsa tatlı da olsa insanlar misafirlik müddettini bitirdikten sonra geri gidecekler bu acı bir gerçek ama güzel anıları saklayıp yoldaki güzelliklerin son bulamayacağını unutmadan devam etmek gerekir kendimi böyle düşünerek ikna ediyorum

Ben buna bebeklikten alışmışım. Annesiz ve babasız. Zamanla iyileşiyor insan. Fakat zamanla güvenin tamamen parçalanıyor. Sonra başkası çıkıyor.. Ve ya başkaları. Ne kadar güvenebilirsin ki? En başta yara alan bir kız hayatta karşı tek başınayken, nasıl birine güvenebilir.
Ancak sonradan kaybetseydim. Çok zor toparlardım kendimi.