Aşk İlişkileri 
Kadın Emeği 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
YKS2026 
Diğer 
Kendimi bildim bileli sorunlarla baş etmeye çalışan biriyim. Çocukluğumu bile yaşamadım, anılarım hep kötü şeylerle dolu. Geçim sıkıntısından tutun da tacize kadar... Annem babam zaten çok tuhaf insanlar, para kazanmaya çalışmaktan başka bir gayretleri olmadı hiçbir zaman. Onca sıkıntının içinden iki saniye de olsa sıyrılıp başımı dahi okşadıklarını bilmem. Zaten bunu dertleri olmasa bile yapmazlar. Okuyarak kendimi kurtarmaya çalıştım fakat liseden mezun olduktan sonra tıkandım, onu da beceremedim. Beni sevmeyen, desteklemeyen bir ailenin elinde kalakaldım öylece. Her gün kötü sözler duyarak uyanıyordum artık öyle kötü bir hâle gelmiştim ki odamdan dahi çıkmaz olmuştum. Kendimi aylarca odama kapattım. O süre içinde de kendimde çok şey değişti. Düşünce yapım değişti, hayata bakış açım değişti. Zaten oldum olası kendimi bu dünyaya ait hisseden biri değildim. Küçücük bir çocuğun yaşama tutunacak hevesleri olması gerekirken ben o yaşlarda neden hayatta olduğumu sorguluyordum. Okuyordum ama büyük bir hevesle değil, bir amacım bile yoktu. Kendime hep sebepler bulmaya çalıştım fakat hepsi de "bunu yapsam ne değişecek ki, yaşam uğruna çabalamak çok saçma. Sonunda elbet öleceğim ve yaptığım her şey hiçliğe karışacak" düşüncesiyle son buldu. Şimdi evliyim, bir de çocuğum var. Eşim benim dönüm noktam oldu. Onu çok seviyorum ama insanları sevmek bana göre yaşamak için iyi bir sebep değil. Geçiciler çünkü. İnsanoğlunu hayatımın hiçbir anında sevmedim, sevemedim... Hani felsefi açıdan yani, insanoğlu koca bir saçmalık benim için.
23 yaşımdayım fakat üzerimde 80 yaşındaki birinin yorgunluğu ve bıkkınlığı var. Belki abartı gelecek ama küçükken de hissediyordum ben bu ağır hisleri. Cidden hiç gerçek anlamda mutlu hissedemedim... İçimde bir yerlerde kendimi bildim bileli saklı olan bir depresyon durumu var. Bazı zamanlar bu durumu ağır yaşıyorum bazen de kısa süreliğine de olsa yokmuş gibi davranabiliyorum. Eşimle sorunlar yaşamaya başlayınca kendimi az da olsa iyileştirmek adına psikoloğa gitmeyi düşündüm fakat biliyorum ki ne yaparsam yapayım, kiminle ne konuşursam konuşayım hayatı sevemeyeceğim ve bu karanlık düşüncelerim geçmeyecek. Çünkü anlık oluşan geçici bir üzüntü durumu değil benimki. Temelde daha farklı sorunlar var ve artık tamamen eminim ki ölmeden geçmeyecek sıkıntım. Benim çözümüm bedenen hiçbir yerde var olmamak. İntihar düşüncesi aklımdan hiç çıkmıyor. Mutlu hissettiğim anlarda bile kafamın içinde ne yapsam da yok olup gitsem düşüncesi dönüyor sürekli. Bazen mecburiyetten dolayı insanlara ayak uydurmuş gibi davranmak zorunda kalıyorum ama inanın cesaretimi toplayabilsem ve bir fırsatını bulsam geride kalan hiçbir şeyi düşünmeden hayatıma son veririm. Oldum olası hiç var olmamayı istedim. Şimdi söyleyin bana; ben bu cesareti nasıl toplayabilirim ve geri dönüşü, kurtulma yolu olmadan hayatıma nasıl son verebilirim?
23 yaşımdayım fakat üzerimde 80 yaşındaki birinin yorgunluğu ve bıkkınlığı var. Belki abartı gelecek ama küçükken de hissediyordum ben bu ağır hisleri. Cidden hiç gerçek anlamda mutlu hissedemedim... İçimde bir yerlerde kendimi bildim bileli saklı olan bir depresyon durumu var. Bazı zamanlar bu durumu ağır yaşıyorum bazen de kısa süreliğine de olsa yokmuş gibi davranabiliyorum. Eşimle sorunlar yaşamaya başlayınca kendimi az da olsa iyileştirmek adına psikoloğa gitmeyi düşündüm fakat biliyorum ki ne yaparsam yapayım, kiminle ne konuşursam konuşayım hayatı sevemeyeceğim ve bu karanlık düşüncelerim geçmeyecek. Çünkü anlık oluşan geçici bir üzüntü durumu değil benimki. Temelde daha farklı sorunlar var ve artık tamamen eminim ki ölmeden geçmeyecek sıkıntım. Benim çözümüm bedenen hiçbir yerde var olmamak. İntihar düşüncesi aklımdan hiç çıkmıyor. Mutlu hissettiğim anlarda bile kafamın içinde ne yapsam da yok olup gitsem düşüncesi dönüyor sürekli. Bazen mecburiyetten dolayı insanlara ayak uydurmuş gibi davranmak zorunda kalıyorum ama inanın cesaretimi toplayabilsem ve bir fırsatını bulsam geride kalan hiçbir şeyi düşünmeden hayatıma son veririm. Oldum olası hiç var olmamayı istedim. Şimdi söyleyin bana; ben bu cesareti nasıl toplayabilirim ve geri dönüşü, kurtulma yolu olmadan hayatıma nasıl son verebilirim?
Kızlar & Erkekler Ne Diyor?
Cevap
7Cevap
İntihar çözüm değil ki. Bakıyorum sizin gerçekten kurtulma isteğiniz de yok. Herşeyi bitir mişsiniz. Bu hiç doğru değil.
Hayatı sevmek doğru oluyor da hayattan kurtulmayı istemek neden doğru olmuyor? Belki ölümden sonra gerçekten hiçbir şey yok ve ben gerçekten kurtulacağım? Sadece inandığınız dine göre fikir belirtmeyin.
Dini düşünmüyorum ki bile. Sanki ben dinimin gerektirdiği herşeyi yapıyorum. Her insanın dertleri var. Dert varsa çözümü de var ve kardeşim bulmak lazım. İntihar çözüm değil aksine mücadele etmekten kaçmak.
Var olmazsam mücadele etmek zorunda da kalmam... Benim felsefem bu. Yaşamak ve insanoğluna katlanmak bana ağır geliyor. Herkes birbirinden farklı ama insanoğlu özünde aynı. Bencil, anlayışsız, çıkarcı ve yalnızca işine yarayan şeyleri doğru kabul ediyor. Bu gerçek beni mahvediyor işte. Çok açık düşünceli biriyim ve gereğinden fazla farkındayım her şeyin. Bu da ne yaparsam yapayım bana hayatı sevdiremiyor.
Bakın kendiniz diyorsunuz ne kadar kötü insanlar var. Kötü insanlar için değer mi peki? Zamanı geldiğinde onlara haddini bildirmek daha keyifli. Gerçekleri, doğru olanı yüzlerine tokat gibi çarpmak, onların çöküşünü izlemek iyi olmaz mı? Size bir şey olunca insanlar değişmeyecek. her şey bu zamana kadar olduğu gibi devam edecek. Bence sizin asıl maksadınız sabırla bekleyip kötü insanları düzeltmek olmalı
Bunu yapacak gücüm yok. O kadar yoruldum ki buna bir son vermek istiyorum. Geride kalanlar pek umrumda değil.
Önce biraz sakinleşin. Sakin bir kafayla bir daha iyi düşünün. Güçlü müsünüz yoksa zayıf mı? Kötü insanlara, sizi üzenlere ödül mü vereceksiniz yoksa ceza mı? Ben tanımasam da, sizde o gücü görebiliyorum. Siz isterseniz herşeyin üstesinden gelebilirsiniz. Bunu fikrinizden taşındırmak için demiyorum. Gerçekten böyle
Uzun yıllardır düşünüyorum bunları... Ve artık gerçekten dayanamıyorum. Hayatta hiçbir yere de varamadım zaten, ne yapsam elimde kalıyor. Yani olumlu düşünmek için elle tutulacak hiçbir sebebim yok. Desteğiniz için çok teşekkür ederim.
Bakın bu saydıklarınız herkesin hayatında var. Benim hayatımda da. Ben de zaman zaman zor günler yaşadım. Sizi iyi anlıyorum. Kötü düşünüp kendinize zarar vermenizi istemiyorum.
Ufak tefek başarısızlıklar olsa yine neyse... Ama çevremdekilere sürekli zarar veriyorum. Bazı hislerime veya öfkeme engel olamayıp kalp kırıyorum sonra da pişman olup keşke hiç olmasaydım da o an o kişi üzülmeseydi diyorum. Hiçbir şeyden keyif alamadığımdan dolayı son birkaç yıldır çok memnuniyetsiz davranmaya başladığımın farkındayım ve benim yüzümden karşımdaki kendisini hep yetersiz hissediyor. Ben hayatta olduğum sürece böyle olmaya devam edecek çünkü bir şeyleri değiştirmek için zamanında çok çabaladım ama yine aynı...
Anlıyorum. Biraz öfkeyle ilgili sorununuz var. Ama düzelebilir. Doğru tedaviyle, doğru çözümle düzelir. Kaldı ki kırılma konusuna sizi gerçekten seven insanlar sizin her hareketinizi anlayışla karşılamalı. Hatanız varsa düzeltmeye çalışmalılar. Karşınızdaki kişi sizin sorunlarınızı çözmek için çalışmalı, kötü davranışları düzeltmeli.
Öfkelenmeme sebep olan sorunlarımı çözmem gerek em başta. Bunu da nasıl yapacağımı bilmiyorum. Düzeltmeyi fe aşağılamak ile karıştırdıkları için bana sürekli tavırlı yaklaşıyorlar ve beni daha fazla kırdıklarının farkına varmıyor çevremdekiler. Ben de bu yüzden iyice dibe çöküyorum.
Onlar yanlış yapıyorlar. Daha nezaketle yaklaşmak lazım. Öfkelenmenize sebep olan sorunlar ne? Özel değilse yazabilir misiniz? İsterseniz özelden de yazabilirsiniz buradan da. Eğer yazmak isterseniz, nasıl rahatsa.
Temel sebep hayata ve insanlara olan bakış açım. Ben çok ince düşünceli biriyimdir mesela ve neden herkes böyle değil ya da bunu yapınca canımın sıkılacağını bildiği hâlde neden yapıyor diye kendimce kırılıyorum. Diğerlerinin de ince düşünceli olmasını bekliyorum bir nevi. Beklediğim olmayınca da geçiştiremiyorum o durumu üstünde düşündükçe kırgınlığım daha da artıyor bu da sonra herkese yansıyor ortaya daha büyük bir kırgınlık çıkıyor.
Şunu unutmayın; her şey istediğimiz gibi olmaz. Herkes de bizim istediğimiz gibi olamaz. Öyle olsa insanlar sorun yaşamazlardı. Herkes bir birine uyumlu olurdu. Bu çok normal bir şey. Hayatınızdaki insanlar sizin istediğiniz gibi olmayı kabul etmeye bilirler. Siz bunu anlayışla karşılayın. Çünkü siz başkaları için değişmiyorsunuz, sizin hayatınız istediğiniz gibi yaşıyorsunuz. Başkaları da sizi tam değiştiremez. Karşı taraf da aynen sizin gibi tam değişemez.
Bunun farkındayım ama ana neden değişmek değil... Ben kendi hâlinde sessiz biriyim ama benim böyle olmamı sürekli eleştirip olmam gereken kişilikle ilgili sürekli bir şeyler söylüyorlar. Çabaladığım hâlde tavır görüyorum. Ben pek sosyalleşemeyen biriyim insanların arasında olmak beni huzursuz hissettiriyor. Ama bu duruma anlayış göstermek yerine yargılıyorlar beni
Ben de insan içinde sessiz, çok çekingen biriyim. Sosyal medyada daha rahat oluyorum. Bana da sürekli eleştiri yapanlar oluyordu. Ama böyle olmanın faydasını da çok gördüm. Bazen kendime kızıyorum ama bu karakteri çok seviyorum. Sizin çareniz öyle insanlardan uzaklaşmak. Daha anlayışlı insanlara yakın olun. Kalbinize iyi gelen insanlar daha anlayışlı olurlar. Böyle bir şey yüzünden asla üzmeyin kendinizi. Böylesi çok iyi👍
Silip arkamda bırakabileceğim kişiler olsa da anında kurtulabilsem keşke ama sürekli burnumun dibinde biten insanlar... Saygısızlık yapmamak için susuyorum sonra dönüp kendime patlıyorum. Ailemin bana karşı tutumu yüzünden hep kendimi suçlamaya meyilliyim. Bu da beni kötü şeylere itiyor
Hayır, sakın kendinize kızmayın. Sizin hiçbir suçunuz yok. Allah herkesi bir şekilde yaratıyor. Siz de böylesiniz. Bunu kabul etmek lazım. İnsanlardan kurtulamıyorsanız takmamaya çalışın. En iyisi bu. Onların sözlerini bir kulaktan alın diğer kulaktan bırakın. Hiç kimse sizi sizin kadar anlayamaz, çünkü siz yaşıyorsunuz bu hayatı.
Kendimi kabul etsem bile hayatı kabul edemiyorum. Her şey anlamsız geliyor en ufak bir şeye dahi hevesim yok
Hayat güzellikleri görebilenler için güzeldir. Hem siz şükür edin, derdiniz çok büyük bir dert değil, düzele bilir. Yakınları, sevdikleri hasta olan çaresiz insanlar var. O zaman herkes kötü düşünmeli. Böyle de hiçbir sorun düzelmez. Aksine bu karamsarlık daha büyük sorunlara yol açar.
Biraz da iyi şeyler düşünün. Sık sık gülümseyin. Hatta şimdi, şu an bir gülümseyin☺
Hasta yakınım yok diye derdim küçük diyemeyiz. Herkesin kendine göre zorluk ve dayanma derecesi var. Ben genel olarak yaşamın zorluklarını ve insanların bencilliğini gördüğüm için yaşamak istemiyorum mesela. Başka biri de sevdiğini kaybetmek istemediği için ne olursa olsun hayata tutunmak istiyor olabilir. Benim yaşama sebebim diyebileceğim birisi de yok. Yani var ama ne kadar seversem seveyim insanları tam kalbimde hissedemiyorum hiç. Yaşama sebebim olarak da göremiyorum. Çünkü hayatım boyunca hayatımda olan herkes tarafından dışlandım. Onlara uyum sağlayamayınca en kötüsü senmişsin gibi davranıyorlar. Bu da bende hayattan kopma isteği oluşturuyor.
Sizin için böyle ama belki hayatı, yaşamı size bağlı olan insanlar var. Onlar ne yapsınlar? Siz olmadıktan sonra ne değeri kalır dünyanın? İşte o yüzden iyi düşünün diyorum. Sizi hayatta tutacak nedenler de var. her şey size bağlı. Kötü eleştiri yapanlara aldırmayın, kötü insanlardan uzaklaşın, kötü şeyler düşünmeyin. Siz iyi birisiniz ve o yüzden hayatınız çok iyi olmalı. Hep yüzünüz gülmeli.
Merhaba. şu an nasılsınız? Dün kötüydünüz biraz.
İyi sayılırım. Yani öyle görünmeye ve hissetmeye çalışıyorum diyelim. Umarım siz de iyisinizdir.
Bunu duyunca daha iyi oldum. Dünden aklım kalmıştı sizde.
İlginiz için teşekkürler 😊
Rica ederim. Hep böyle gülümseyin. Gülümsemek size çok yakışıyor🙂
hayatına niye son veresin kafanı dağıt arkadaş edin cık dolaş gez
Edinemiyorum arkadaşım! İnsanlara uyum sağlayamıyorum. Üç beş kişiyle toplanıp gezmek, alışveriş yapmak bu düşüncelerimi değiştirmiyor sonunda yine aynı şeyleri hissediyorum. Ki artık bir şeyler yapma hevesim bile yok.
biraz sabır
bu kadar bunalma saglıgına zarar verırırsın emın ol hıc bır se ıcın canını sıkmaya degmez kfanı dagıtıcak seyler yap arkadaslarınla gez dolas erkek arkadasın varsa onunla vakıt gecır...
Yazıyı nerenle okudun? Evliyim diyorum... Ve bu tavsiyeler bana çözüm değil gezip dolaşmak gibi şeyler düşüncemi değiştirmiyor.
Varoluşa dair aynı sancıları bende çekiyorum, takip attım geri dönerseniz konuşabilir isterseniz..
Takip ettim
Bence psikiyatriye gitmelisin
Gitmeyi düşündüm ama bir çözüm olacağını sanmıyorum. Yok olmayı kafama koydum çünkü başka bir şey düşünemiyorum. Yaşamak bana ağır geliyor.
Bak beni dinle lütfen kendini bu hale getirme. Psikiyatri kesinlikle işe yarar
Umarım
Sana yapilani cocuguna yapiyorsun farkinda degilsin ne aci
Evleneceksin
Evliyim zaten?