Bugün yaşadım bu durumu. İçini çeke çeke ağlayan birisini gördüm, bayağı dolmuş o yüzden ağlamış belli. Onu öyle görünce maziyi hatırladım, ağlaması benziyordu sanki bana, hüzünlendim.. Kimse kolay kolay içini çeke çeke ağlamaz. Peçete verdim, ilgilenmek istedim, konuştum.. Derdini anlatmasa da sanki kafası dağıldı, onun ağlamadığını görünce de ben sevindim. Ağlamakta bir bakıma iyi oluyor, insan stresini atıyor, sinirini boşaltıyor. Ama tabi ağlamak alışkanlık haline getirilmemeli. İçli içli ağlayan birisini görünce hüzünlenirim
Sevdiğim kişi ağlarsa eğer kalbim bin parçaya bölünür. Ne varsa elimde bileğimde herşeyimle yanında olmak isterim. Desteğimi vaktimi herşeyimi ona adar. Yüzünde bir gülücük olana kadar da pes etmem.
Sevdiğim insanların üzülmesine hiç bir şekilde dayanamam ve sarılır bende ağlamaya başlarım. Bu anlamda çok güçlü durabilen biri değilim, elimde olmadan ağlıyorum.
Biri ailesinden birini kaybedince, ne söyleyecek söz bulabiliyorum ne de ağlamadan durabiliyorum... Sevdiklerimin canını yaktıkları zaman ise ; vay milletin haline. onların gözyaşlarına ağlamaktan öteye gidiyorum gözüm kararıyor, ağlamıyorum ama yakıp yıkıyorum.
ben her ağlayan gördüğümde ağlarım yani saniyesinde ağlarım geçen buz devri izlerken ağladım sen düşün artık :) aslında duygulanmam etkilenmem yani hüzünlenmem ama ağlayıveririm o yüzden duygusal sahnelerde sahneye bakmamaya çalışırım
İşte bende onu diyorum yoldan geçen birinden etkilenmem hani ağlamasından efendim... Ama oturup ta bana deseki ben bugün hayatımın en kıymetli hazinesini annemi kaybettim derse işte o anda kaçarım ordan 😂😂
duygusalım, güçsüzde değilim. ağlamak insanı güçsüz yapmaz. ama gülmek heybeti kaybeder. ağlamanında sebepleri farklı olabilir. hırstan ağlanır dertten ağlanır yokluktan ağlanır, sevinçten ağlanır. bazen ağlayan birine gülebilirim yalandan ağlayanlara tabiki.