Eskiden insanları kolayca silemiyordum herkesin bir şansa daha ihtiyacı var diyordum ve dahası sevdiklerim karşısında da oldukça müsamaha gösteriyordum taviz veriyordum.. kırmaktan korkuyordum insanları Sonra zaman ilerledikçe baktım ki o şansa ihtiyaca düşündüğüm insanlar beni kolayca silmiş sevdiklerim kolayca harcamış kırmaktan korktuklarım da kolayca kırabiliyor beni bunu fark ettikten sonra dedim ki kendime
kimse senden kıymetli değil arkadaş sana zarar veren kırmaya çalışan bencil davranan seni engellemeye çalışan herkesi sil çıkar hayatından çek ayakların altından ve öyle yapıyorum uzun bir süredir iyi oluyor
Kimseye sınırsız hak tanıdığım yok ama insanları silme konusunda, yani bu tutumu sergilemek mecburiyetinde olduğum kişileri silebilme konusunda sınıfta kalmış, başarısız biriyim. Bir mükafat mıdır yoksa ağır bir ceza mı bilemiyorum ama insanın ince düşünceli, İyi niyetli ve aklı selim bir yapıya sahip olması, ciddi manada işkence gibi
Selam Şans veririm fakat bir sınırı vardır verdiğim şansların. Kişinin niyeti ve tutumu çok önemli bu konuda benim için. Verdiğim şansları değerlendirme çabası varsa bende yardımcı olurum aradaki ilişkiyi kurtarmak, sıcak tutmak için.
Ama yok suistimal varsa beni enayi yerine koyuyorsa silmek kaçınılmaz son olur. Benim hayatımdaki yeri ve konu önem teşkil etmez. İtinayla üstü çizilir... Zor da olsa benim için, NOKTA.
Kolayca silmem, sınırsız da değildir fakat sınır seviyemde çok çok yüksektir, buna rağmen sınırları zorluyorsa evet silme vaktimin geldiğini fark ediyorum ve yapıyorum bunu.
Hayatımdaki kimsenin sınırsız şansı yok, kolayca silmek istemeyeceğim insanlar var sadece. Bu durumda kalıp karar vermeme sebep olan hataya bağlı bu da. Çok ağır, telafisi mümkün olmayan bir hatada silerim, kalanlar ise her zaman çabalamaya değerdir benim için.
Sonradan hayatıma dahil olan kişileri hayatımdan kolayca çıkarırım. En başından beri yanımda olan ve bağlarımız kuvvetli insanları hayatımdan kolayca çıkaramam.
Bu yaşıma kadar kimseye sınırsız şans vermedim.. Öyle bir dünya olamaz.. Sabırlı biriyim, eğer birini gerçekten önemsiyorsam asla kolay kolay silemem ama yaptığı şey affedilemez ise maalesef tek kalemde bitiririm kafamda.. Keyifli geceler..
Bilmiyorum bir anda oldu bu özelliğim. İnsanlardan soğudum galiba ondan. Eskiden insanları kendim gibi sanıyordum, çok sıcak kanlı ve sevecen davranıyordum. Sonra insanları tanıdım. Değmez dedim. Resmen yok sayıyorum sevmediğim kişiyi. Ve bu bir insana verilebilecek en büyük cezaymış. "Yok sayılmak..." yok saydığım iki kişi özür diledi mesela benden. İşe yarıyor gerçekten.
Silmek midir bilmiyorum ama bir insana bir kere içim soğuduğunda bir daha asla tat alamıyorum ve o saatten sonra hayatımda olmuş olmamış hiçbir önemi kalmıyor
Hiçkimse sinirsiz şansı hakketmiyor. Bana karşi yapilan bir hata beni karsimdakinden soğur Ikincisi uzaklaştirir Üçün hatasinda kökten silerim.. Sen affetikçe seni enayi gerizekali sanırlar
Yok bu sefer ciddiydi arkadas olarak daha iyi anlasiyormus bu kadar rahat diyorsa zaten oda beni hiç sevmemiş belki bidaha oluruz diye yazmıştım bide ona