Bir insanın hiç arkadaşının dostunun olmaması kötü mü?

Benle kimse arkadaş olmaz bu yaşıma kadar hep dışlandım zaten

Bu yaşıma kadar kadar olumlu pozitif düşündüm de ne oldu hep kaybettim toplumda yerim olmadı hiç sevilmedim seven sayan olmadı hep dışlandım ezik görüldüm aşağılandım zaten senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı bile çıkamıyorum gençliğim tamamen evde geçti dışarı bile çıkmaya korkuyorum insan içine çıkamıyorum

Ailemle yaşıyorum akrabaları tanımam görmem ömrüm evde geçti çocukken okula falan gittim ama çok içime kapanıktım utangaçtım çekingendim sessizdim hiç açılamadım hep yalnız sessiz kendi halimde biriydim sosyal girişken konuşkan olamadım ergenliğim ve gençliğim zaten hep eve kapalı geçti senelerdir hiç evden dışarı çıkamıyorum işsizim asosyalim hiç arkadaşım çevrem olmadı hiç sevgilim kız arkadaşım olmadı 15 18 20 li yaşlarda da evde duruyorum işsizdim asosyaldim yalnızdım askere gittim orada da sessizdim kendi halimde biriydim 15 ay askerlik yaptım geleli 10 sene oldu 10 senedir evdeyim gençliğimi hep eve kapalı geçirdim işe giremiyorum dışarı çıkamıyorum gezemiyorum insan içine çıkamıyorum özgüvenim hiç yok zaten çok kapanık bir insanım açılamadım hatta zamanla daha da kapandım en güzel yaşlarım hep eve kapalı geçti ömrüm evde geçiyor dışarıya özlemle yaşıyorum ama artık anladım ki ben evde çürüyüp gidicem ne dışarı çıkabilirim ne işim olur ne de evlenebilirim

Kitap pek okumam sadece makale falan okurum düz lise okudum 2007 de bitirdim 2010 da askere gittim 15 ay askerlik yaptım askerden geleli 10 sene oldu hep evdeyim işsiz asosyal geçti gençliğim bit çok kez ünivesite sınavına girdim kazanamadım en son 3 sene önce sınava girdim açıköğretim 2 yıllık bölüm tercih ettim onu okuyorum yani normal üniversiteye gitmedim ailem biliyor zaten halimi durumumu bu yaşıma kadar ailemle yaşadım sonuçta ailemde senelerdir diyor dışarı çık çalış falan diye ama ben hep evde durdum dışarı çıkamadım hâlâ çıkamıyorum ailemin benden beklentisi var mı bilmiyorum ama benim artık hayattan beklentim kalmadı hayvan beslemedim hayvanlara yaklaşmadım daha hiç bu yaşıma kadar değişmek istedim ama başaramadım maalesef istesemde hiç değişemedim ben artık hayata geç kaldım hayatı kaçırdım gençliğim evde boşa geçti yaşamayı beceremedim beceremiyorum hayata uyumsuzum çocuklukta ve ergenlikte psikososyal gelişimimi sağlıklı tamamlayamadım ve eksik yetersiz zayıf güçsüz kaldım kendimi her konuda zayıf güçsüz hissediyorum 32 yaşındayım ama hayatım 0 dan ibaret yetenekli olduğum alanlar var müzik resim gibi ama kendimi hiç geliştirmedim kurslara da gitmedim bu yaşıma kadar asosyal yaşadım hep

Keşke yazdığın kadar kolay sana basit kolay geliyor ama bana imkansız geliyor ben senin kadar güçlü cesur özgüvenli başarılı bir insan değilim ben hep hayal kurdum yapacağım yaşayacağım başaracağım diye ama olmadı yani 32 yaşına kadar ölü gibi yaşadım hiçbir şey yaşayamadım istediklerim hayallerim içimde kaldı yaş geçtikçe herşey zorlaştı hayata geç kaldım bunun farkındayım yaşıtlarım evlendi işinde gücünde ben daha yolun basında bile değilim ergenler bile benden daha çok şey yaşadı gördü hayatta ben hayata dair hiçbir şey yaşamadım görmedim bilmiyorum dışarı çıkamıyorum korkuyorum ne yapıyım olmuyor senelerdir evde bunalarak sıkılarak yaşıyorum istesemde çıkamıyorum 5 10 15 20 sene önce de evcildim dışarıya çıkmazdım kendim dışarıya ait hissetmiyorum hiç açılamadım hep kapanık kaldım zamanla daha da kapandım hatta yaş geçtikçe daha da ilerliyor bu kapanma zaten hayattan kopuk yaşıyorum hep sosyal medyada kendimi göstermem ben gerçek hayatta bile insan içine çıkamıyorum sosyal olamıyorum ben çok pasif kaldım bence çocuklukta ergenlikte falan açılmam lazımdı herkes o yaşlarda açılıyor kendini aşıyor özgüven kazanıyor sosyal oluyor ben başaramadım maalesef bu da gençliğimi tamamen olumsuz etkiledi hep hayattan kopuk yaşadım kendimi hayata uyumsuz hissediyorum anca senrlerdir dert yanıp duruyorum yapamadım yaşayamadım diye hayatımda hiç gezmedim eğlenmedim arkadaşım çevrem yok kız arkadaşım olmadı herşeyine mahrum kaldım

Sağ ol teşekkür ederim yardımcı olmaya çalıştın Allah razı olsun ama maalesef durum bu

O akli ve psikolojik dengenin yitirilmesi sonucu ortaya çıkan hazzı herkes tatmalı bence. Çok güzel bir hazzı var.

Bak sen sanat ruhlu birine benziyorsun, kesinlikle tatmalısın. Aşırı iyi bir şey

Denemelisin

Ben istesemde hiç arkadaşım çevrem olmadı olmuyor çünkü kişilik yapım utangaç çekingen içe dönük sessiz yani açılamadım kapanık kaldım insan içine çıkamıyorum okulda askerde falanda yalnızdım kendi halimde biriydim maalesef girişken sosyal konuşkan olamıyorum hep yalnız kaldım bu yaşıma kadar bu yaştan sonra da yalnızlığa mahkumum

Bu yaşıma kadar olmadıysa bu yaştan sonra da olmaz herşey çocukluktan başlar ben başlayamadım temelim yok maalesef hayata topluma uyumsuz kaldım yalnız kalmaya mahkumum