Senelerdir evden hiç dışarı çıkmadan yaşıyorum sizce ben ömür boyu eve kapalı yaşamaya mahkum muyum?

Çocukluğumdan belli böyleyim ve bu yaşıma kadar hiç değişemedim düzelemedim açılamadım kişilik yapım böyle ve bu yaştan sonra da değişeceğimi sanmıyorum telafisi de tedavisi de yok hayatı kaçırdım hayata geç kaldım yaşamayı beceremedim beceremiyorum hayata uyumsuzum

Ben evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum insanlardan utanıyorum çekiniyorum kendime hiçbir konuda özgüvenim yok çok kapanık bir insanım hiç açılamadım yani bu yaşıma kadar böyle yaşadım bu yaştan sonra da bana imkansız geliyor herşey anca hayallerde yaşarım ben artık

Ben dışarı açılabileceğimi pek sanmıyorum yani terapiyle olacak iş değil benim kişilik yapım uyumsuz dışarıya sosyal hayata topluma insan ilişkilerine

Evet çok az umudum var ama bu durumu kabullenmekten başka çarem de yok gibi sanki

Cekingenlik utangaçlık içe kapanıklık sessizlik insanın kişilik yapısıyla alakalı ve bu değişmez belki çocukken ergenken falan destek alsaydım düzelirdim ama bu yaştan sonra düzeleceğimi sanmıyorum evet hayatımı yaşayamadım hayatı kaçırdım gençliğimi yaşayamadım herşey içimde kaldı ve hâlâ umudum var ama bu durumu da kabullenmekten başka çarem yok gibi çünkü bu yaşıma kadar istesemde açılamadım değişemedim yani sürekli ağırlaşıyor ilerliyor yaş geçtikçe

Kişilik yapım böyle kişiliğimin değişeceğini sanmıyorum bu tedavi edilecek bir şey değil ki

Ben dışarı falan çıkamıyorum korkuyorum bunu aşabileceğimi sanmıyorum

Hiç umudum beklentim yok ben artık değişemeyeceğimi anladım gibi ya bilmiyorum çaresizce çırpınmaktan dibe batmış gibiyim

Hayır anlamıyorsun beni kimse anlamıyor yani herkese basit geliyor bu durum ama öyle basit falan değil çocukluk ve ergenlik dönemlerinden kaynaklı ve bunun telafisi yok insanın temeli çocukken ergenken nasıl atılmışsa bu yetişkinliği etkiliyor yani telafisi yok maalesef ben çocukken ergenken oluşamadım gelişemedim temelim yok yetişkin bir insan olarak hayata karşı zayıf güçsüz yetersiz kaldım

Çekingen utangaç içe dönük sessiz olmak insanın kişilik yapısıdır ve kişilik değişmez ben kendimden biliyorum bu durumun içindeyim düzenlemiyorum yani çok araştırdım zaten kişilik olarak içe dönük sessiz bir insanin değişme ihtimali yok ben çocukluktan belli böyleyim hep içe dönük utangaç çekingen sessiz yaşadım hiç değişemedim gelişim oluşum ömür boyu devam eder ama her evreye özel ayrıdır gelişim yani çocukluk ve ergenlik gelişim oluşm için en önemli evre çünkü insanın temeli çocuklukta ve ergenlikte atılıyor benim o dönemlerde temelim oluşmadı ve bunda yetişkinliğimi olumsuz etkiledi bunun telafisi yok nem eksik kaldım yetersiz kaldım maalesef

Ben dışarıdan korkuyorum dışarıya çıkamıyorum bu düzelmez bu korku geçmez sanmıyorum bence ergenlikte falan yeterince dışarıda olmadım ve alışamadım hep kapanık kaldım zamanla dışarıya korkum arttı ama bu korkunun geçeceğini sanmıyorum

Böyle bir şeyin tedavisi olamaz ki ama telafisi zaten yok çünkü gençlik 1 kere yaşanıyor ben yaşayamadım kaybım telafi edilemez tedaviye gelince de ben bunun tedavi edilecek bir şey olduğunu hiç sanmıyorum içe dönük çekingen utangaç olmak insanın kişilik yapısı kişilik de değişmeyeceğine göre bu korkuda geçmez ben kendimi ömrü boyu eve kapalı yaşamaya mahkum hissediyorum ne kadar düzelmek istesemde biliyorum ki bu durum hiç değişmeyecek

Bilmiyorum ya ben senelerdir böyleyim çocukluğumdan belli böyleyim yani hiçbir şekilde açılamadım hep kapanık kaldım bu kişilik yapımla alakalı bir şey normalde insanların çoğu benim kadar çekingen utangaç içe dönük sessiz değil bu yüzden beni anlayan olmuyor herkese basit geliyor ama bu durumu yaşayan biri olarak bu durumu aşamadım içinden çıkılmaz bir sorun benim için ve bu yaşıma kadar hiç düzelemedim açılamadım en güzel yaşlarım hep kapanık geçti gençliğimi istemeyerek evde geçirdim dışarı çıkmak istedim çıkamadım psikolojimde bozuldu hayatı kaçırdım hayata geç kaldım artık kendimi umutsuz hissediyorum sadece içim dolu çünkü gençliğimi hiç yaşayamadım

32 yaşından sonra ne yapabilirim bilmiyorum en güzel yaşlarım evde geçti hicbir şey yaşamadım geri kaldım toplumda şu anda kabul göremem ki yani benim gibi bir insanı toplum kabul etmez her konuda kaybederim hayatı yaşamadım görmedim bilmiyorum cahil kaldım hiçbir şey bilmiyorum mesela iş hayatım olmaz aşk hayatım olmaz sosyal hayatım olmaz bilmiyorum ben toplumda dışlanmaya mahkum artık

Ya 15 18 20 li yaşlar da bile başaramadım açılmayı hep kapanık kaldım gençliğim böyle kapanık geçti zamanla daha da kapandım son 5 10 senedir çok daha aşırı derecede kapandım evden çıkandan yaşıyorum senelerdir ve 30 dan sonra daha da kötü hale geldim kendimi katlanmış gibi hissediyorum