Bir insanın ömür boyu eve kapalı asosyal yaşaması normal mi?

Bende tükendim son çırpınışlarım artık

Herkes değişiyor ilerliyor yol katediyor ben hep aynıyım çocukluktan belli aynıyım hep kapanık kaldım kapanık yaşadım hiç açılamadım hatta zamanla daha da içime kapandım daha da kötüye gittim herkes hayatını yaşarken ben ölü gibi yaşadım hâlâ ölü gibi yaşıyorum ve psikolojim de mahvoldu zaten hayatı kaçırdım gençliğimi hiç yaşayamadım herşeye geç kaldım geri kaldım heves istek kalmadı artık boşlukta çırpınıp duruyorum

Düzgün konuşsana ne hakaret ediyorsun aşağılıyorsun

Ne alakası var ya ben kendime bir şey demedim sen diyorsun bence sende kendinden zayıf insanları ezmeye çalışan birisin

Ben kendime ezik demedim beni ezik hale düşüren sizlersiniz çünkü zayıf güçsüz eksikleri olan insani ezik görüyorsunuz

Ailem olmasa bende olmam zaten fazla kalmam hayatta hayattan haberim yok hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz biriyim yaşamayı beceremedim parasız yaşadım hep topluma bana yer yok

Güzel çirkin olmak önemli değil önemli olan güçlü olmak hayata tutunmak ben güçsüzüm hayata tutunamadım

Benim de bu yaşıma kadar hiç sevgilim kız arkadaşım olmadı bunu hep dert ettim hep yalnız kaldım hiç sevilmedim ama yine de olmasa da olur bence en önemlisi hayata tutunabilmek güçlü olabilmek sen öylesin daha ne istiyorsun ben ailem olmadan bir hiçim yaşayamam toplumda yerim yok bir birey olamadım

Daha gençken görürsün benim gibi geç kalmadın herşeye ben herşeye geç kaldım hayatta

Daha gençsin diyecektim bana mı bakacaksın bakılacak bir tarafım yok ki çocukluğumdan belli dışlanan ezik görülen aşağılanan biriyim bu psikolojiyi yaşayan bilir ben durduk yerde mi kendimi soyutluyorum sanki herşeyin bir sebebi vardır

Sağ ol ama büyük ihtimalle yazamam 😐