İşte benim bu sorunum var. İnsanlara asla ısınamıyorum, sevemiyorum, güvenemiyorum, konuşamıyorum. Yani çok çok iyi tanımam lazım, kolay kolay ısınamam.
Dışarıdan bakıldığında insanlara asla yaklaşma yetkisi vermeyecek kadar soğuk, burnu havada görünen birisiyim. Hatta bunu çevremdeki bir çok yakın arkadaşımdan defalarca duydum. Yapım bu. Selam vermek isteyen bile 2 kere düşünmek zorunda kalıyor. Sert bir mizacım var ama aslında bir o kadar da sıcakkanlıyım. Yalnız bu sıcakkanlılık sadece, sevdiğim, o duvarlarımı aşabilen insanlara böyledir. Bu sebeple de insanlar da bana kolay ısınamaz, ben de her insana kolay ısınamam. Sadece duvarlarımı aşabilen insanlara ısınmışım demektir. Gerisine hala derin dondurucuyum :D
Karşımdaki insana/insanlara ve benim moduma bağlı bazen ortamın ilgi odağı, ortalığı kahkahadan kasıp kavuran ben olurken bazen de bazı ortamlarda benim için bu arkadaşın dili var mı? Diye soranlarda oluyor.
Yapım gereği önce bir mesafe bi takip ediyorum tartiyorum sonrasında deger birisi ise benim için vakit kaybı olduğunu düşünmediğim bir karakter olduğunu düşünürsem kapımı açarım...
Tm bir sorunlu olduğum içim gülümsese bile ne kadr iyi biri diyorum buda benim sorunum karşımdaki hata yapsa bile acaba benim yüzümden mi diye kendimi yargılarım