Arkadaşlıklarımı sürdüremiyorum, ne yapmalıyım?

Yo hayır, abim gerçekten iğrenç bir insan. 6-7 yaşlarımdayken beni taciz etmişti, 11 yaşından 13 yaşına kadar da durmadan psikolojik baskı uyguladı küçücük yaşımda. Özgüvenimin, hayatımın, psikolojimin içine sıçtı kaba bir dille söylenirse eğer. Yani küstüğüm, kavga ettiğim, hayatımdan sildiğim insanlarında bi hayatımdan silme sebebim oluyor. Hataları affedemiyorum, yapmasaymış o zaman kafasında oluyorum. Dikkat etseymiş yani, kafalarına göre hareketler yapıp yapıp sonra da affedilmeyi bekleyen insanları sevmiyorum. Çok aşırı sevdiğim bir arkadaşım olur tamam o zaman biraz alttan alırım ama ister istemez de tavırlarım değişir o kişiye karşı. Arkadaşlığı bitirmem ama eskisi kadar da samimi olmam yani. Ki benim şu an bu kadar kinci, katlanamayan bir insan olmamın en büyük sebebi de abim ve anneannem diyebilirim. Anneannem de sürekli psikolojik baskı uygulardı, cahildi biraz. Bir tane kedim vardı ona etmediği küfürü, belayı bırakmazdı. Gözümün önünde kediye şiddet uygulardı sesimi çıkarsam beni saygısız ilan eder bütün aileye beni kötülerdi. Umarım cehennemin en dibinde yanıyordur.

anladım, soruda bunu belirtmediğin için bilemedim kusura bakma, haklısın o zaman bu kadar kin ve nefret duymakta, en iyisini yapıyorsun o zaman, ama sana tavsiyem, susma bu kişi abinde olsa şikayetçi ol, hakkını savun.

Benim hatam, detayda fazla anlatmadım o olayları fazla uzun olunca okumuyorlar diye. Bilmemen normal yani. Abimden şikayetçi olmam mümkün değil çünkü herhangi bir kanıtım yok, yıllar önce olmuş olay. 7 yaşında falan taciz edildim 10 yaşında anca anladım taciz edildiğimi. O zamanlarda gidip anneme söyleyemedim taciz etti diye kanıt gösteremiyorum bir şey yapamıyorum kadının oğluna tacizci diyorum sonuçta nereden bilsin doğru söylediğimi. Kaldı öyle yani, neyse ki 10'lu yaşlarımda sürekli beynimin içindeydi aklımdan çıkmıyordu o anlar ama yıllar geçtikçe etkisinden çıktım, şimdi aklıma hiç gelmiyor gibi bir şey.

o zaman senin yapman gereken şey, kimseye güvenmemek olacak, çalışıyormusun okuyormusun bilemem, ama çalışman gerek, ve hala o evde abinle yaşıyorsan yaşama, annenden, abinden, ve arkadaşlarından uzak dur, kafana göre sakin bir hayat kur kendine, bir insan boşuna zaten kin nefret dolmaz kimseye doğru, sen hayatı daha erken yaşta çözmüşsün zaten yaşadıklarınla, aile secilmiyor işte, şu an psikolojin ne durumda bilmiyorum, ama o günleri hatırladıkça sinirleniyorsan, bir uzmandan yardım alabilirsin bunun için, öfkeli olduğunu söyleyerek, çok detaya girmeden bu şekilde yardım alabilirsin, kendini iyi hissetmek için.

Neyse ki şans yüzüme güldü o zamanlar. 13 yaşında psikolojik baskının durma sebebi abimin üniversite okumak için başka bir şehre gitmesi. 5 yıl üniversite okudu şimdi dönecek, ama o okurken ben 18 yaşıma girdim bile. Yani bende bu yıl ayrı eve çıkacağım, zaten ayrı eve çıktıktan sonra annem hariç kimseyle görüşmemeyi düşünüyorum. Belki okumak için başka şehre gitmeseydi şu an kendimi tren raylarının önüne atmış olacaktım. Evde tek annemle anlaşabiliyoruz zaten, o da bazen sinirimi bozan, hoşuma gitmeyecek şeyler yapıyor ama 1-2 hafta konuşmayıp sonra geri barışıyorum. Herkesi silebiliyorum ama annemi silemiyorum.