Anne ve babayla anlaşamamak?

Annem sürekli beni eleştiriyor... Zıt cevap veriyor. Hatalı olduğu zamanda da özür dilemiyor. Gönlümü bile almıyor. Sürekli ben hatalıymışım gibi konuşuyor. Muhafazakar bir ailede de yetiştiği için onu giyme şunu yapma günah her şeye günah. Sesli konuşma. Sabırlı olduğum halde artık nefes alamıyor gibi oluyorum. Gidip ben bazen sarılıyorum sohbet edelim diyorum beni takmıyor dinlemiyor bile. Odamdayken bile ne yapıyorsun kızım bile demiyor. Dün yemek yaptım nasıl olmuş diye soruyorum iğrenç olmuş diyor. Karşısındakini düşünmeden kaba saba sözler sarf ediyor. Sakin ve tatlı bir dille sorunu dile getirmeye çalışıyorum ama of of git başımdan deyip yolluyor. Artık çok zoruma gidiyor. Anne dediğimde duymuyor 5. defa seslendiğimde duyuyor. O kadar sinirlerim bozuldu ki artık. Odama gidip ağlıyorum ya da dışarı gidip orada ders çalışıyorum. Evet annem olabilir beni büyütmüş olabilir, ama anne olmak tek bu değil onu korumak dinlemek sevmek dertleşmek sarılmak. Değersiz hissediyorum. Babam desen işten gelir gelmez televizyon başına gidiyor. Sohbet sıfır, nasılsın demek bile yok evde. Bir kere bile beni gezdirmedi. Annemde babamda kendi ailelerinde nasıl büyüdülerse aynısını bize uyguluyor. Annem babama hakaret eder. Babam bir şey demez. Annemin babama bir kere bile güzel söz dediğini duymadım. Annemin inatçılığı babamın umursamazlığı.. Evde sakin durmaya çalışıyorum. Meditasyon , kitap okumak, derslerime çalışıyorum. Bir tek ablamla birbirimize tutunuyoruz. O da benim gibi hissediyor. İkimizde artık alttan ala ala içimize atıyoruz. Patlama noktasında napacağım bilmiyorum.