Kişiliğimi aramak yorucu vazgeçtim asla bulamıcam kimse bulamaz bu yüzden başka insanlar ne derse evet diyeceğim her şeye?

Karakter asla kaybolmaz, o geceleri sana uğrar ve en çok da kimse yanında yokken beynini kurcalayan kurdun, kemirme seslerini duyabilirsin. Çünkü gürültü ve uğultular bitmiştir. Öksüz bir şekilde davranıp, beni neden terk ettin diyen küçük bir çocuk gibi görünüp aslında adaleti iyi bilen bir avukat olarak karşına dikilir. Yıllar geçtikten sonra o öksüz bıraktığın benliğini, kendinle bütünleştirmenin mümkün olduğunu öğrendiğinde, öldürdüğün benliğini mumla ararsın. Sorunun cesaret veya tembelliğe karşı kurduğun mazeretler olduğunu iyice kanıksadığında, çevrendeki sahteliklere karşı daha da anlaşılmaz davranışlarda bulunacaksın. Hiç anlaşılmadan yargılanacaksın. Çünkü kabataslak seçimlerin sonucunda seni, kabataslak anlayışlarla dolu insanlara yöneltecek.
O zaman kendin olmanın ne kadar tatlı olduğunu fark edersin. Ancak kalbindeki sızlamanın nedeni, kaybettiğin zaman olacak. Bunu sana öğütleyen insanlara karşı eskiden duyduğun nefretin yüzünden, vicdanın alevlenecek... umarım iyidirler şimdi, beni eskiden önemseyenler diyebilirsin. Hayatımda öyle birileri olmadı.. kimse değer vermedi... desen bile şu an, hem gelmiş geçmiş bütün aydınların kalbini kırarsın, hem de gerçekten seni önemseyenlerin yüreğini ezersin.
İyi şeyler hak ettiğini düşünenlerin hak ettiği yegane karşılık, nefretle onları itmen olması, yıllar sonra nereye kaçarsan kaç sana acı gelecek.

Kişiliğinin saçma bulunduğu bir çok insan var. Tarihe iyi bak. Sürüklenmeyenlerin tarihi vardır.
Bu işine gelmez belki ama onları hiç edebilecek hiç bir bahane yoktur.
Seni sen olduğun için sevmeyecek insanın, altın parmaklıkları bile olsa, sonunda kanatlarını çırpmayı isteyeceksin. Biri ve birilerine göre aldığın şekil ile gözden kaçırdığın binlerce insanı fark edeceksin. Zaman zaman ağlayacaksın, kurulu düzen ve sorumlulukların vicdanınla bütünleştikçe, çekip gidemeyeceksin... ben vicdan sahibini iyi tanırım.
Senin en büyük sorunun acelecilik. Zaman fobisi yüzünden yapacağın her acelecilik, sana yanlış tercihlerinde daha da fazla kaybettiğin zamanla geri dönecektir.

Görmediği şeyden korkan insanlar için yapılan tercihler, görmediği kişiliklerin hayatında bir çift pişman gözden başka bir şey kazandırmaz.

Kelin ilacı olsa başına sürerdi derler.. aynı kel için saçın bir önemi kalmamışsa, yüreğinde bazı şeylerin önemini hala yitirmemiştir.
İyi bir insan asla yoktur diyenlerin ve karşılıklı menfaat düşüncesinin doğru olduğunu düşünenlerin, en büyük atasözüdür. Bazı insanlar boğulan bir eşek arısını bile sudan kurtarırlar, acıma değil, dengedir bu ve dengeye duyulan sevgi herkesi içerebilir. İlacı olmayan kellerin sevme nedenini anlayabilmek zor ama güç değildir.

Bu da yorgun birinin son sözleri.. belki de son iyiliği olacak sen ve senin gibi düşünen masumlara

İşte senin kişiliğin, işte senin ifaden, işte senin karakterin. Burnunun ucuna baksaydın, yanlış tercihlere gerek kalmadan bir karakterin olduğunu en baştan fark ederdin.
Uzamasından korktuğun için daha doğrusu insanların sıkılganlıklarına empati kurduğun için, bunu anlatmaktan çekiniyorsun. Sosyal anlamda çekinmenin nedeni, karşındakinin yargıları, bu kişi gerçekten yargılamasa bile o kadar emin oluyorsun ki bu da başka bir soruyu doğurur; beni neden dinlesinler ki? Neden var olmalı ki karşındaki insan diye de karşılık vermek gerekir. Ateşten gömleği giyenlerin dilinden aynı gömlekleri kullananlar anlayabilir. Bunu veya şunu diyorum ama sanırım kendimi ifade edemiyorum... karşımdaki beni aptal olarak görüyor... keşke bu kadar yetersiz olmasaydım... diye düşünürken sana doğru yolda olduğunu söyleyen insanlara da deli saçması gözüyle bakıyorsun. O insanların hayatına ve hayat anlayışına göre değerlendirsen, aslında, değerin değere verdiği değeri fark edersin. Yani kendini.
Kahramanlar üstün güçlerini kaybedebilirler, bunun nedeni kendiyle görmeleri gereken hesaplaşmalarıdır. Kendini bazı konularda affetmemiş olmalarıdır. Kendini affetmeyen insan, hatalarını yapmakta olduğu şeylere, daha da fazla girebilir.. mahkemem beni affetmiyorsa suç işlememde bir sorun yoktur, dersin ve o suç yeniden seni kendi bataklığına çeker.

Senin sorunun o suç veya hatanın iştah açıcı olması değil, kendini affetmemene duyduğun öfkedir.
Hangi insanın hayatında hata yoktur? diye bir sorunun ne kadar görmezden gelindiğini ve kendine ne kadar ihanet etmiş olduğun gerçeğini anlamaktan kaçınıyorsun. Yargılarının kuvvetini kendini cezalandırarak ortaya çıkarmak istiyorsun, ancak kendini affetmemek adına bile bile sorunu daha da anlaşılmaz hale getiriyorsun. Bunu fark etmedim diyebilirsin, senin dışında düşünen bir sen vardır.

Pişmanlıklardan bir diğeri burada ifade etmenin ve anlaşılmanın ne kadar mümkün olduğu gerçeği olacak. Bunu bana söylemene gerek olmasa da. Kişiliğini terk ederek yaptığın isteklerin hiç biri seni tanımlamaz. İnce dengeyi fark ediyor musun aranızda kopmak üzere olan bir deri parçasından, daha kalın bir bağ var.
Başka insanları da eleştiriyorsun bunu da fark et. Bunu yapabildin işte, Laftan anlamıyor diyenler var.
Karakterini bulman için burnunun ucuna bir daha bak, karakter de bir çiçek gibidir ilgiyi bakımı sevgiyi ister ve büyüdükçe daha geniş dallara sahip olur.
(karakterimi buldugumda onların yargıları çok fazla gözüme batacak bu iyi bir şey mi?) Hayır iyi değil, çok daha iyisidir. Çünkü karakterine eriştiğinde bunlar önemsiz şeyler olacak. Tıpkı bir yazarın dünyanın en zor şeyini gerçekleştirip başardıktan sonra, tapındığı insanların gerçek yüzünü görmesi gibi... artık bir önemleri olmayacaktır ve doğru seçimleri olan insanların çevrelerinde çok az insanla ancak çok kalabalık coşku yer alır.

Suçu atacağın bir ben'e gerek kalmayacak kadar elinde ki çiçeklerle, ölüp gitmiş olan bir ben'e o insanlarla beraber veda edeceksin. Mezar Taşında başaramadığın yazılacakken, benliğin mezarının boş olduğunu, kalbindeki cennette affettiğin bir melek olduğunu fark edeceksin.
Karşılığı onların istediği iyi bir evrene karşı senin istediğin iyi bir evren olacak... dedim ya her kelin derdi saç değil diye. Bu onuya neden değindiğim sen daha bu açıklamaları yapmadan? düşünce düşünceyi açar.

İnsanları kullanmaktan ziyade, o insanların iyi bir yönü olduğunu ispat edeceksin. Bataklıktan çıkardığın her insan, sudan kurtardığın her arı, karnını doyurduğun her kedi ve köpek... o insanların varlığına da seninle beraber teşekkür etmiş olacak

Her Neo için en başlarda bir Morpheus gereklidir. Çünkü Neo kendi gücüne eriştiğinde Morpheustan daha da güçlü olduğunu ve gerçekliğinin ne kadar doğru olduğunu farkeder. Bu onu şekillendirmekten ziyade kendisinin kendini nasıl şekillendireceğinin yolunu göstermekten geçer.

Sen eli ayağı olmayan bir deniz kaptanı olsaydın, gemiyi sürecek kuvvette olan birine gücünden bahsederdin. O gemide dursan da durmasanda. Hayatını anlamlandır ve hayatları anlamlandır.

Onları bırakmaman vicdani bir sorgu. Bir de şöyle bir soru var; onlar iyi oldukları için bırakmak kötü, peki yol ayrımı birinin iyiliğine ise, onu anlayışla karşılayıp yüreğinde yaşatanlar mı iyi? yoksa yolunu ayırdığın gibi yadırgayanlar mı? Eğer onları bırakmak (belki de şimdilik) yolunu açık ediyorsa, kalıp ayağına taş bağlamak senin iyiliğine mi olur? hangi iyi ister bunu?
Yaptığım fedakarlıklardan vazgeçiyorum diyen birinin başka bir fedakarlığını buradan anlamak güç müdür?

Biliyor musun hem kızıp hem de hak vermek konusunda gidip geliyorsun.
Sen insanları değil, kendini deniyorsun? ya hata en başından beri buysa. Ortada tek bir cevap var tahammülsüzlük. Çabuk vazgeçiyorsun ve aslında aceleciliğinin etkisi altındasın. Belki de bunun cevabı aslında olman gerekmeyen bir noktaya zorla ayak uydurmaktır, sen ne dersin? Belki de seni sen yapan şey, çok daha farklı bir şeydir. Yaşaman gereken tecrübeleri elde etmek için çıkmak sokağın içinde, başka yolların cevabını arıyorsun. Belki de cevap her zaman duvarın üstüne çıkmandır ve alabildiğine engin bir yerlerde gizli olan yönünü bulmaktır?
Kendini o kadar dar bir sokağa sıkıştırmışsın ki oradakilerin değeri ister istemez paha biçilemez oluyor ve bulmak istediğin yönün seni sürekli bu sebepten sıkıntıya sokuyor.
"olmuyor burası iyi bir yer ama olmuyor, uykudan uyanmak için ruhunu bedenin olduğu yere gönder" kendin olabileceğin yer buradan farklı bir yerdir belki ve bir yerlerde kendine anlam vermeye başladığında bedeninin uyandığını keşfetmelisin.
Çaba her şeye gerekir. Nefes almak için bile burun ve ciğerlerinde yer alan kaslarını kullanırsın.

Acele etmesem de kusursuz olamam" dersen aradığın ve istediğin tek şey mükemmeliyetçilik olur. Sen bunu fark edip kabul etmesen de. Hatta bu sütten çıkan ak kaşık olamayacağını düşünmen bile hak etmek istediğin ama uzak durduğun bir şeyin ipucunu verir. Bunun bir şahıs olduğunu düşündüm veya itibar olduğunu bile öne sürsen o da şahıslara göre kendine bir anlam vermek olur.
Kimse peygamber paklığı değil. Elbette kusurların olacak. En büyük kusur, kusursuz olmamaktan şikayet etmektir.

Bir şeyin sonuçlarını hesaba katarken söylediğin HAYIR senin gerçek senliğindir. Yanlış olduğunu bile bile EVET demek ise, karşındakinin yanlış anlamasını hesaba katıp, tevazu göstermekten verilen bir cevaptır. Bunlardan hangisi gerçekliğini temsil eder biliyor musun? elbette kendin için kendini düşünen sen. Bencillik ve Hak ayrı kavramlardır. Kendini düşünmek kısmını bu bağlamda yanlış anlamanı istemem.

Kendini kendine bile anlatırken bir çok şeyin cevabını bulabilirsin. Anlayacak olan insanlara rast gelmek bir zarda düşeş'in gelme olasılığı gibidir. Bu konuda hayıflanacağını düşünmeden anlatmalısın. Eğer dinlenilmediğine dair şüphen olursa, bunun kaygısını gütme ve karşındaki insanların sorularına odaklan. Sorunun ucu sende bitiyorsa anla ki dinlenilmişsin. Sorunun ucu maddi ve klasik insan sorularında bitiyorsa veya suskunlukla karşılanıyorsa bil ki dinlenilmediğin bir yerdesin. Sayısız kitap var hayatımızda ve öneri olarak en çok verilen tavsiyeler arasında yer alır. Kimi hiç acı çekmediğinden hobisine göre okuduğu için seni anlamayarak dilinden kitap sözcüğünü eksik etmez. Kitap konusunda genel anlama gelirsek, bunu hem anlayanlar hem de anlamayanlar da önerebiliyor, buna rağmen kendinle aynı düşünceleri düşünenlerin bunu karaladıklarını unutmamak gerek. Bazıları çözümsüz devam etmişse bile en azından bir gerçekle veya bir arkadaşla tanışmış olmak, yalnız olmadığını bilmek insanın çektiği sıkıntılara bir hafiflik yükler.

"şuanda siz bunu bana çözdürseniz de ilerde yine bir şey kafama takılıcak."
Kafana takılan hiç bir şeyden korkmamayı öğrendiğinde, kendi cevaplarını yaratırsın. Birini iyice aştığında dominodan bir taşı itmek, iyi bir başlangıç olur. Korkudan korkmak ciddi bir önyargıdır. Daha adını bile koymadığın bir şeyin korku olup olmadığını ayırt etmek onu anlamaya çalışmakla anlaşılır. Keza korkuyu yok eden en büyük netice anlamdır, anlamlandırmaktır.
"krkterimi buldum diyelm aslında çok sessiz biriymişim diyelim ki nasıl tadını alıcam ki bunun azıcık tat almak için büyük emek göstericem yani..."
Sence dünya senin bildiklerinle mi sınırlıdır? Karakterin, savaşa gitmeden önce kendini kuşatmaktır. Savaşlara girdikçe, senin için daha mühim araçları kuşanırsın. Tadını almak istediğin kahverengi bir hindistan cevizi için önce taşa ihtiyacın olduğunu anlarsan, tadını alabileceğin her şey konusunda ufkun genişler.
Bazı tatlar vardır insanların paha biçilemez ömürlerini bile sırf bir dakikalığına heba edebileceği...
Büyük emeğin karşılığı, küçük bir tadımla sınırlı değildir. Daha tadının nasıl olduğu, nice insan tarafından keşfedilmeyen milyarlarca olgu vardır.

Yazdığım her şey bilgisayar yüzünden silindi. Öncelik sana da iyi bayramlar diyorum.
Yorum genişlediği için ifade etmek zor oluyor. Yakın bir zamanda yazdıklarına karşılık vereceğim. Neredeyse yarım saatimi almıştı bilgisayarım bütün yazdıklarımı sildi kapanarak.

Üzgünüm bu sıralar feci bir rahatsızlığım var yazamadım. Forum gibi uzadığından yazmak da güç oluyor. Yine de bu sıralar yazarım belki daha öz şekilde. Yoklama yapayım dedim.

Taşla alakalı düşüncelerinde gereksiz ve aşırı bir vicdan var. Farzet ki bir gemisin ve yükün ağır olduğundan bir yere varamıyorsun. Oradaki erzakları tüketsen bile sonun yine batmak yerinde saymak olacak. Erzakları atarsan gemi yol alır ama aç kalırsın (sorun bu aç kalmak istememek) Ancak açken dişini sıkmayı bilirsen ve ağır erzakları atarsan, bolluğa olan yolculuğun kolaylaşır. Gemi batarken kesin olan kaybediştir. Gemi devam ederken rahatsız olacağın tek şey karnının gurultusu, alıştığın anda mesafen daha da küçülür. Ve direk bol bol yememeyi de öğrenirsin bu sayede. Hayatı dilinin ucuyla tatmayı öğren, mide tokluğuyla değil.

Kendini tek insana anlatmak istemek ve vazgeçmenle alakalı, sen iki noktayı tek kişide arıyorsun.
Biri sahiplenilmek diğeri tanınmak. Birinde tanınmayı bulurken diğeri sana sadece sevgi sunabilecek biri. Sevgi sunacak olan seni anlamayan kişidir, sahiplenilmek istediğin ise seçimine giremeyeceğin insan. Aslında başta amacın tanınmak ve tanımak olmalı ve sevgiyi şimdilik ertelemelisin. Ta ki tanındıkça ne isteyebileceğini iyi anlayana kadar. İnsanlarla iletişimin olsun, kesinlikle çizgilerin de olsun, çünkü yeni bir karakter olacaksın. Sevgiyi ise yakınlarda ara, iletişimin gerçeklikte yer alan tarafında ve kendini sev. Kendini sevmen nasıl başlar biliyor musun? İçinde büyüyen çocuğun nasıl bir dünya hak ettiğini hayal ederek. Hak ettiğini düşünmen için de hataların her insanda olağan şeyler olduğunu kabul etmenle başlar.

Duvarın ardından seni izleyen biri var ve seni, diğer insanlarla yarattığın çıkmaz sokaktan çıkarmak ve arayışına son vermen için, bir tek onun elini uzatması mı gerekiyor?

Eğer duvarın arkasında seni görüp uzatmamışsa, kafasında tereddütler vardır seninle ilgili ve elini uzatacağından emin olup olmayacağını öğrenmek istiyordur belki. Bazı insanlar karşıdaki insandan istediklerinin çok basit şeyler olduğunu düşünebilir, belki senin için çok zor göründüğünden, tereddütle kalıyorsun. Çünkü senin de kendinde sakladığın bir şüphe olabilir, ya yalnız bırakılmak ya da yalnız bırakabilme ihtimalin ya da o anlayışlıysa bile yolun sonunda gitmen gerektiği yerde, gitmene müsaade bile veriyorsa, sen vicdani olarak kendini affetmemekten korkuyorsundur.

Öyle olan çok insandan çok yetişkin olana dek öyle kalmış hayvanlar vardır.
(aşağılama içermez) yani öğrenilmiş çaresizlik ve
netice olarak bir hayvan umudunu yitirdiğinde buna alışık kalır.
O hayvana o teşhisi koyan insanoğlu ise bu durumun farkındadır. Ama bak sen zincirlerini
görmene rağmen en başından umut etmişsin. İşte büyük iki fark.
O sokakta kaldığın sürece o sokakta yaşanılan şeyler önemsenir.
Bir astronot için dünya Galkside yer alan gezegenlerden biriyken, bir köylü için
hayat yaşadığı dağlarla çevrili alandan ibarettir. Sınır genişledikçe takılan şeyler önemini yitirip
, daha farklı şeyleri aklına takar.
Sana engellemeyi öğretenlerin amacı sanıyorum ki kendine değer vermeye başlamanı belirtmeleri.
Bir çizgi oluşturmuşsun bak, engellemişsin anlamayanları.
Yerine göre olması gerekeni, anlaşılmayan şeyler anlatarak ve buna tepki vererek
yapman sadece çukuru derinleştirir ve üzülen sen olursun. Anlatman gereken şeyler için önce zamana diren
sonra sadece o kişiye nasıl bir hayatı hayal ettiğini sor. Öğrendiklerinden gerekli ipuçlarını topla
güven yarattığında ise anlatmak istediklerini yavaş yavaş söyle.

Bir kişiye takılı kalmak zorunda değilsin.
Kör olduğun nokta herkesin aynı şeyleri sunabileceğini düşünmek ve
ayağına bağladığın yeni bir taşı dert etmek.
Herkesle kararınca aşırıya kaçmaksızın, kendine de değer vererek az bir zaman ayırmalısın.
Görmen gereken zaman kaybıyla kişiler arasındaki bağınla,
geleceğine nasıl bir sorun daha kazandırdığını anlamak.

insanları aynı anda tanımak istemeyi bir tarafa bırakıp,
her biriyle ne zaman ve ne kadar vakit ayıracağını belirlemen gerekir.
Bunu belirlersen işler daha kolay olur.
İnsanlar hakkında notlar alan kişinin seni ne kadar düşündüğünü tahmin etmek benim elimde değil.
Şundan eminim onun kaçırdıkları kadar senin de kaçırdıkların var ona karşı.
Kendine göre düşündüğünü ona söyleyebilecek cesaretin olmayacaksa, bu ne zaman olacak ki? Sen onu anlamaktan kaçınma
Sonra da soru sırası sana geldiğinde gerekli cevabı ver. Çünkü bu bir yerde başlamalı.
Büyük tatlara gelince, o tahmin edebileceğimizden daha farklı şeyler olabilirler.
Uğraşıların değiştikçe, mental açıdan daha da iyi olacaksın.
Kendine karşı dürüst olmayı unutma ve eksiğinin farkında ol.

Teknen küçük olsun ama hayallerine değecek bir yolculuk yap.