Kendimi neden tamamen kimseye açamıyorum?

Bu dürüstlükle alakalı değil.Öncelikle karakterimi anlatayım;nick'imden de anlayacağınız üzere adamına göre muamele yapan biriyim.Konuşmayı seven yüzünden gülümsemesi eksik olmayan biriyim. ben ucunda ölüm olsa içimdekileri (öfkemi,nefretimi,doğruyu,yanlışı) babam dahi olsa çekinmem söylerim. Ama gelgelelim ben dışarıdan oldukça masum biraz çocuksu tembel ve her zaman birinin sahip çıkması gereken biri gibi benimseniyorum. halbuki o masum görüntümün altında çok deli dolu asla kabına sığmayan her türlü çılgınlığı yapabilecek özgürlük manyağı ve ısrarla kimseye muhtaç olmadığını düşünen kafasına koyduğunu yapabilecek biri var. Bu yönümü hayatta sadece tek 1 dostum biliyor. Kendimi tamamen açamıyorum aileme çevremde ki insanlara en önemlisi yakında nişanlanacagim insana... Bunun nedeni ve çözümünü bulmak istiyorum siz ne düşünüyorsunuz?