Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Merhaba arkadaşlar ben yeniyim.
Kendimi bildigimden beri çok mutsuzum. Hayatimda hiç mutlu olmadım. Sanki hep bir şeyi ya da birini bekledim. Ama olmuyor. Yapamiyorum. Hayatta hep çok büyük bir anlam olmasını düşünürdüm. Sonra farkettim ki hayat sadece sevdiklerinizden ibaretmiş. Bir gün onları kaybedeceğimi anladığında algıladım hayatı. Ama yine de dayanamıyorum. Hayatta kalmak için bu kadar acıya dayanamıyorum. Bazen diyorum psikolojim bozuk olacağına hasta falan olsam ama üstesinden gelebilsem.
Ben yaşamıyorum ciddi anlamda yaşamıyorum ama. Mesela 5 sene yaşadım ya farkında bile değilim ama o 5 sene geçtikten sonra dönüp kendime soruyorum 15 inden 20 ye kadar ne değişti ne yaptın ne yaşadın. Yok boşluk kocaman bir boşluk. Karşıma çıkan nerdeyse her insana güveniyorum neden çünkü onun bir hayatı bir duruşu var benimse yok. Mesela kötü bile olsa ya da bilmiyorum neye göre kime göre kötü. Ben yapabilsem onların yaptıklarını belki daha fazlasını yaparım bilemiyorum.
Ailemi mutlu etmek kendi ayaklarım üzerinde durmak istiyorum ama olmuyor. Ailem de öyle hep bır kavga bir yetersizlik. Asla mutlu olamıyoruz. Şaka gibi yıllar geçiyor ama ben yaşayamıyorum. Son zamanlarda ağır psikolojik sorunlarım olduğunu düşünüyorum ve ya çok fazla uyuyorum ya da hiç uyumuyorum. Gerçeklik algım yok zaman algım yok. Hayatım mahvoldu resmen. Artık ölmek istiyorum ciddi anlamda. Yok olmak istiyorum. Dayanamıyorum korkuyorum hayattan her şeyden hala küçük çocuk gibiyim ve biliyorum hep böyle olacak bunu bilmek için müneccim olmaya gerek yok ve ben böyle asalak gibi yaşamak istemiyorum. Biliyorum ki iradesiz bir şekilde yaşayıp birilerine muhtaç olacağım böyle yaşamaktansa ölüp gidiyim.
Niye yazdım bilmiyorum bunları belki içimi dökmek istedim çok yorgunum ya bu nasıl hayat ya
Kendimi bildigimden beri çok mutsuzum. Hayatimda hiç mutlu olmadım. Sanki hep bir şeyi ya da birini bekledim. Ama olmuyor. Yapamiyorum. Hayatta hep çok büyük bir anlam olmasını düşünürdüm. Sonra farkettim ki hayat sadece sevdiklerinizden ibaretmiş. Bir gün onları kaybedeceğimi anladığında algıladım hayatı. Ama yine de dayanamıyorum. Hayatta kalmak için bu kadar acıya dayanamıyorum. Bazen diyorum psikolojim bozuk olacağına hasta falan olsam ama üstesinden gelebilsem.
Ben yaşamıyorum ciddi anlamda yaşamıyorum ama. Mesela 5 sene yaşadım ya farkında bile değilim ama o 5 sene geçtikten sonra dönüp kendime soruyorum 15 inden 20 ye kadar ne değişti ne yaptın ne yaşadın. Yok boşluk kocaman bir boşluk. Karşıma çıkan nerdeyse her insana güveniyorum neden çünkü onun bir hayatı bir duruşu var benimse yok. Mesela kötü bile olsa ya da bilmiyorum neye göre kime göre kötü. Ben yapabilsem onların yaptıklarını belki daha fazlasını yaparım bilemiyorum.
Ailemi mutlu etmek kendi ayaklarım üzerinde durmak istiyorum ama olmuyor. Ailem de öyle hep bır kavga bir yetersizlik. Asla mutlu olamıyoruz. Şaka gibi yıllar geçiyor ama ben yaşayamıyorum. Son zamanlarda ağır psikolojik sorunlarım olduğunu düşünüyorum ve ya çok fazla uyuyorum ya da hiç uyumuyorum. Gerçeklik algım yok zaman algım yok. Hayatım mahvoldu resmen. Artık ölmek istiyorum ciddi anlamda. Yok olmak istiyorum. Dayanamıyorum korkuyorum hayattan her şeyden hala küçük çocuk gibiyim ve biliyorum hep böyle olacak bunu bilmek için müneccim olmaya gerek yok ve ben böyle asalak gibi yaşamak istemiyorum. Biliyorum ki iradesiz bir şekilde yaşayıp birilerine muhtaç olacağım böyle yaşamaktansa ölüp gidiyim.
Niye yazdım bilmiyorum bunları belki içimi dökmek istedim çok yorgunum ya bu nasıl hayat ya
