Aileme karşı sinirim geçmiyor. Ne yapmalıyım?

Öncelikle
___________
yas 18
Annem ve babam 6-7 yaşımdan itibaren ayrı.
-----------------


Bende aynı şekilde yani iyi geçiniyor gibiyiz fakat içimde öyle bir sinir var ki anlatamam.
Benim annem derskolik bir kadın. Beni asosyal büyüttü. Çünkü onu dinleyen bir yapım vardı. Korkuyordum ondan yani öyle büyütmüştü beni. Arkadaşlarım gezdiler, eğlendiler. Yeni arkadaşlar edindiler ben mal gibi kaldım burada. Okuldan eve, evden okula büyüttü. Asosyal yaptı, şimdi de çık gez diyor mal değneği, ulan gezmek istesem corona var hadi olmasın zaten arkadaş 1-2 tane onlarda benle gelmez herhalde, sıkıcıyım çünkü, konuşmalarım falan zayıf. Para desen o da yok. d
Neyse konuya girelim;
Çocukluğumda oyuncak aldırmazdı bana derslerim bozulmasın diye. Bende neneme gizli gizli aldırırdım. Fakat benim diğer çocuklardan farkım, ben bir şeyi aldığımda birkaç gün oynar sonra içini açıp parça kutuma atardım içindekileri. Milletin çocuğu oyuncak diye ağlarken ben kendi oyuncaklarımı yapardım. Bu yeteneğimi farkedip anneme daha kaç yaşındaydım hatırlamıyorum ama max 11 falandir herhalde. Beni robot okullarına gönderin dedim teyzeme falan annemde oradaydı, öyle bir okul yok dedi teyzem konu kapandı. Halbuki okulda tasarım dersi olurdu sanırım 8. sınıfa doğru. Gidip hidrolik kepçe yapmıştım, ayıp olmasın ama sınıftaki kim ne yapmışsa benle yarışamazdı.
Ya işin garibi, annem de sürekli misafir arasında laf arasında benim bu yaptıklarımı söylerdi, e o zaman destek çıksaydı ya, onu anlamıyorum işte. O parçaları biriktirdiğim kutum vardı onu sürekli dolduktan bir süre sonra atardı. Yalvarırdım atmasın diye de nafile işte. O yeteneğimde çürüdü gitti...

Sonra futbola ilgi duydum, sanırım liseye geçicektim ya da 8. sınıfın yaz tatili falandı...
Belediyenin açtığı yerlerden birine gittim. Çok iyi oynuyordum, orada aylarda kalmışlardan
daha da iyiydim. Sonra işte bir sistem vardı. Başka bir belediyenin takımı gelir maç yaparız sonra da işte kendilerine varsa istedikleri biri transfer alırlardı. Ben çok kısa zamanda istendim diğer belediyenin antrenörü tarafından ama anam olacak kadın okulun var diyerek izin vermedi. Birde orada koydu bana. Zaten sonra o yetenekte çürüdü gitti...

Lisede yazılıma ilgi duydum. Taa ortaokuldan beri istedim bilgisayar almalarını, ikinci el almalarını hatta ikinci elin bile en kötüsünü almalarını istedim. Almadı anam olacak varlık.
Bende telefondan (bir süre sonra da telefona OTG kablo ile hem klavye hem mouse bağlayarak) ilerledim ki bilgisayarı olanlardan daha iyiydim. Bu daha iyi kavramını övünmek manasında söylemiyorum. Gerçekten iyiydim. Milletin yazdığı algoritmaları falan tak diye çözüyordum kodun uzun olması falan farketmiyordu. Tabii bu biraz geçirdiğim OKB psikolojik bir hastalığın sanırım o kadar kötülülüğün içindeki en güzel etkisi idi. Hee OKB de geçirdim, ailemde görüyordu ne çektiğimi hastaneye götürün dedim, "niye sen deli misin?" dedi, koydu bana, daha da zorlamadım. Her gün "yeter" yapma diye bağırıp azıma sıçıyorlardı sanki kendi elimde olan bir durumdu da m_k...
Her neyse işte o yazılım işini ilerletemedim. Çünkü neredeyse her gün annemle kavga ediyorduk. Okulun ile uğraş bırak şu telefonu falan diye. Bende hem OKB hem Annemin baskıları sonucu sürekli bırakıyordum sinirim geçince en baştan (en baştan başlamamın nedeni işte OKB :( ) bir süre sonra bilgisayar aldılar Lise 3 te fakat mental olarak o kadar yorulmuştum ki, gerek annemin yormaları gerek OKB vs.. artık canım hiç bir şey yapmak istemiyordu. Zaten yaşayacağımı yaşadım gerisine gerek yok kafasında bütün günümü evde bilgisayar başında geçirmeye başladım. Okuldan eve evden okula, gerçi okulda da uyuyordum :d
Neyse,
Bilgisayar aldıklarında bile OKB ile savaşıyordum resmen. Bir dosya , editör indireceğim, "Acaba virüslü mü?" takıntılarından dolayı uçmuştum. Neyse okb den falan kurtuldum derken dedim tekrar başlayayım falan, fakat olmadı bir türlü. Bende bi kalıntı bırakmıştı. Yaptığım şeyleri bir daha yaparsam aşırı bir basınç/sıkkınlık geliyordu bana.


Zaten daha sonraki zamanlarda da ne zaman yazılıma başlasam sürekli bir yerde bırakıyordum. Çünkü sürekli en baştan başladığım için yazılıma artık bünyem kabul etmiyordu. Bende bıraktım bir süreden sonra yani olmuyordu zorladım olması için kendimi ama yok işkence halini almıştı artık. Zaten arkadaşta pek yok, o yüzden şuanda da evde oturmuş bilgisayar başında yazıyorum.