Başkalarının acısını duyabiliyor musun?

tıpkı başkalarına acımak gibi başkasının acısını küçümsemek de kibirden ileri gelir dolayısıyla kibirden ileri gelendirn zira kibir sadece refah içindeki kişide değil acılar içindeki kişide de kolaylıkla nüvelenebilir çünkü kibir duygu, sosyal konum vb ayırt etmez oendisi olmak yolunda ilerleyen kişi gerçeklerle tanıştıkça başkalarının hayatları gibi üzüntücüklerini de yalan saymaya başlar bu biraz gerçek tutulmasından kaynaklıdır. gerçeğe meyillenen kişi, muhatap olduğu gerçek arttıkça kendi yaşamındaki gerçekle yalanı birbirinden ayıklama yeteneği artar buna karşın başkalarının yaşamındaki gerçek ile yalanı ayırma yeteneği kendisi açısından geçerli olan yetenek kadar gelişemez başta gerçek miyopluğu olarak tanımlanabilecek böyle bir durumda kişi etrafıyla uğraşmayı bir an önce bırakıp kendisine yönelmelidir zira gerçeklerle karşılaşmak sizi bir üst düzleme taşımaz sadece başka bir düzleme taşır

hava aldıkça sızlayan bir diş var içimde...
susmam bundan, konuşmam bundan..
ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata…
insan olmuştum ilk o zaman…

insan olmak başkalarınında acısına ortak olmak gerekiyor,

işte ben bu yüzden merhametliyim ,

keşke gönül isterdiki durumum iyi olsa diyorum bazen , insanlara yardım edim insanların acısına bir ilaç olim , kalbim dokunsun..

Acisini hissettigin her aciyi gorursun, tolstoyu severim tabi ama beserden insanlik aciyla degismiyor.
Gorebildigimiz her sey kendimiz isek aslinda gordugumuz aciyi icimizde yasadigimiz anda yasadigimiz ruh haline gidebiliyoruz.

Acılar suratlardan okunabiliyor bazen. Çevremdeki insanlar acı çekiyorsa ya da şayet üzgünse bunu anlayabiliyorum. Bazen bir abi bazen bir kardeş bazen bir arkadaş ya da dost olarak onların acılarına ortak olmaya çalışırım.