Nasıl bir çocuktun? Şimdi kimsin ne oldun?

Question

Zor bir çocukluk geçirmiş olabiliriz ya da tozpembe bir çocukluk dönemi..
Aradan yıllar geçipte karakter yavaş yavaş oturduğu süre içinde; istekler, amaçlar ve belli hedefler dahil ederiz yaşamımıza. Soranlara şu olacağım, bu olacağım dediğimiz an'da yılların şekillendirdiği, yön verdiği başka bireylerde olası durumlardır.
Sormak istediğim mesleki sıfatların ötesinde yılların size neler getirdiği ve neleri götürdüğü..
Hala o masum çocuk yüzü mü yoksa yılların, insanların derin izler bıraktığı veyahut ender görülen karakter ve kişilik abidesi mi olduğun? Neydin ne oldun hadi anlat bana..

Nasıl bir çocuktun? Şimdi kimsin ne oldun?

perlamare · Accepted Answer

Maalesef herkes şanslı doğamıyor. Ben de çok şanssız doğan çocuklardan birisi idim ama şansıma küsmedim. Şansımı zorladım ve aldım da. Kendime 1-5-10 yıllık hedefler koydum hep. Hem işçilikle başladığım iş hayatımda bütün kademeleri gördükten sonra genel müdürlüğü de gördükten sonra kendi işimi kurdum ve bugün hem üretim yapan bir işletme hem de inşaat yapan iki şirketin sahibi oldum hem de sadece para ve kariyer demedim. Para için değil başarı için planlı çalıştım. İşimin özel hayatımı gölgelemesine izin vermedim. Dünyayı gezen, hobileri olan, dil bilen seyyah bir dünya insanı yarattım kendimden. Hep hayat kimseye güzel değildir hayatını insan kendisi güzelleştirir mottosuyla hareket ettim. Hiç neden ben demedim. %1 şanslı azınlıkta doğmamak hayata küsmek için bir sebep değildir dedim. Hem iş yaşamımda hem de özel hayatımda hep neşeyle hareket ettim. Bir dostum bana Hollanda atasözünü söylediğinde bilmeden tam da o doğrultuda davrandığımı anladım. "Gülmeden geçen bir gün yaşanmamış demektir. " Kimsenin gülmeden geçen bir günü dahi olmaması dileğiyle.

CanErdemEfil · Accepted Answer

Yalnız ve dışlanmışlıklarla dolu bir çocukluk dönemim oldu. Pek çok kez psikoloğa gitmiştim, okulda hocalarım farketmişti bu durumu. Anormal davranışlar sergilediğim düşünülüyordu, aslında ezilme korkusuydu sadece. Anksiyete çocukluğuma büyük ölçüde mani oldu, çevresiz bir yerde oturmak, dışarıya çıkıp top oynayacak arkadaşlarımın olmaması büyük ölçüde mani oldu, tek başıma gider oyuncaklarımla oynardım. Okulda da haraç keserler, bazen sırf zevkine dayak atarlar, üstünlük kurmaya çalışırlardı. Aileme söylemeye çekinirdim bu durumumu. Meğer o zamanlar ailem de farkındaymış durumun ve bana yardımcı olmaya çalışıyorlarmış. Kısacası çocukluğumu pek yaşama fırsatım olmadı. İlk kız arkadaşımı bile 2017 de tanıdım, ilk sevgilim 2019 da oldu, ilk plagonik zamanlarımı da yakın geçmişte yaşadım. İlk sıkı bağlar kurduğum arkadaşlarım, takıldığım insanları bile 2014 te tanıdım. Çocukluğum olmadı, tekrar o zamanlara dönüp bunu telafi etmek isterdim, belki daha başarılı bir insan olurdum ki başarısızım demiyorum, sadece ekstra başarı sağlamak isterdim.

Gizli Üye · Accepted Answer

Anne baba tarafından duygusal ve fiziksel olarak kötü muamele gören, dövülen, horlanan, maddi manevi her imkandan mahrum bırakılan bir çocuktum. Ailedeki sevilmeyen çocuktum. Çok sinirliydim. Dışarıya karşı aşırı utangaçtım. Fiziksel olarak da çirkindim. Arkadaşlarım bile sık sık benimle alay ederlerdi. Şimdiyse iyi görünümlü, şık , insanlarla iletişimi gayet iyi olan ve iyi kazanan bir adamım. Güzel bir karım var. Çocukluğumda aileden sevgisizlik ve şiddet gördüğüm için kimseye kırgın ya da düşman değilim. Ben kötü muamele gördüm diye, insanlara kötü davranmıyorum, aksine, kimsenin kendisini benim bir zamanlar hissettiğim gibi, değersiz hissetmesin diye uğraşıyorum. İlk gençlik yıllarımda sefalet içinde süründüğümü bilen arkadaşlarımın çoğu yıllar geçip yine karşılaşınca şöyle şeyler dediler; "Kazandığın o kadar başarı ve paraya rağmen hiç değişmemişsin"

Pl060606 · Accepted Answer

Zor bir çocukluğum olmadı, hatta güzel bir çocukluk yaşadım. Ailem bana sevmeyi, hoşgörülü olmayı, saygıyı, dürüst olmayı, alçak gönüllü olmayı, sorumluluk sahibi olmayı öğretti. Her şeyden önemlisi şu andaki sağlam kişiliğimi onlara borçluyum, bukalemun gibi girdiği ortamın rengini alan biri olmadım hiç. Tek yaptıkları hata beni fanusun içinde mikropsuz yetiştirmeleri oldu. Fanustan çıktığımda mikroplarla nasıl savaşacağımı bilmiyordum, hazırlıksız yakalandım. Çevremdeki çocuklarda bana benzer terbiye almış çocuklardı. Dolayısıyla herkesin benim gibi olduğunu düşünüyordum. İnsanların art niyetli, yalancı kısaca kötü olabileceğini gördüm. Başta çok zorlandım, üzüldüm ama nasıl başa çıkacağımı öğrendim. Değiştim mi evet değiştim ama kişiliğimden ödün vermeden hayatta kalmayı öğrendim.

_ΛqresiF_ · Answer

kendi halinde bir çocuk, şimdi de aynı..

YasayanAydinlik · Answer

Dedemlerle aynı binada oturuyorduk okadar büyüğün arasında küçük bir çocuk olunca fazlasıyla kıymetli olunuyor birde annem ve babamın da pek güzel bir çocukluk gecirmediklerinden fazla bulutlarin üzerinde buyutuldum tabi ne kadar yüksek olursa düşüşte okadar sert oluyor. Fazla hareketli kendini sevdirmeyi bilen konuşkan kirilgan bir çocuktum kalabalık bir aile olunca pek başka insanlara ihtiyaç duymadigim için kötülük nedir bilmeyen fazlasıyla fazlasıyla masum ve saf bir çocuktum. Ama asosyol bir yanim vardı bir insanla tanışmak için ilk adımı atamazdim yabancılara karşı fazla sessiz ve utangactim ilk adımı onlar atar tanıştıktan sonra kendim gibi davranirdim.
Malesef herzaman çocuk kalamiyoruz o bulutlarin üzerinden inmek gerekiyor ve pek rahat bir iniş olmuyor neyse şuana gelirsek ilk adımı atabilecek kadar sosyal Kendine guvenen yeri geldiğinde sertligiyle hakkını savunabilecek hâlâ çocukluktan kalan bir saflık olsada Genel olarak kötülüğü yalanı hissedebilecek kadar hayatı öğrendim aynı kalan şey neşem sanırım ne olursa olsun nesemi mutlulugumu kaybetmemeye çalıştım hep.. Tabi dışarıdan nasıl birine benziyorum bilemiyorum 😊

venustheplanet · Answer

Çok yaramaz bir çocuktum. Küçükken abimler arkadaşları oyun oynarken beni almazlardı kızardım sabote ederdim. Kuzenlerim benimle oynamak istemezdi saçlarını yolardım. Ilk okulda benimle oynamayı geçtiler, çirkin bir kız çocuğuydum, dıslanırdım, dalga geçilirdim döverdim. Annem her gün okula gelirdi şikayet üzerine çünkü döverdim her gün birilerini. Öğretmenim psikolojisi şiddet uygulardı hirsimi sokaktaki arkadaşlarımdan izmirdeki kuzenlerimden çıkarırdım. Kadın bizzat yüzüme seni istemiyorum der düşük not verirdi, kuzenlerim arkadaşlarım çirkinim diye dışlardı beni. O yüzden hep yaramaz bir çocuk oldum. Şimdi ise daha usluyum. Söyle yani saçma sapan sebeplere kavga çıkaran biri olmadım. Eskisi gibi çirkin değilim ama hala dışlamıyorum. Buna rağmen küçükken olduğu gibi dıslandigim için yaramazlık yapmıyorum. Sakince çekiliyorum. Istenmedigim yerde durmuyorum. Istenmemisligimi içime atıyorum. Değişmeyen huylarım var ama, haksızlığa gelemem hala. O günler de adalet benim için ne ise mantık olarak hala aynı. Ama küçüklüğüme nazaran daha usluyum. 🤷🏻‍♀️

ta00ta · Answer

Güzel yıllardı her şeye rağmen. Bazı şeylerin farkına o yaşlarda varmamış olmayı dilerdim ama öte yandan da iyi oldu sanki diyorum. Ailece dibi de gördük, halimizin vaktimizin yerinde olduğu günler de oldu. Bazen yaşımın kaldıramayacağı sorumluluklar yüklense de üzerime, güzeldi her şeye rağmen. Annemle ikimiz yalnızdık çoğu zamanlar, en azından kardeşim doğana kadar. Zaten annem bana konuşa konuşa, ben de çok erken başlamışım konuşmaya. Hatta hatırlıyorum da 3 yaşlarında filan yolda geçiştiğimiz herkese “sen nereye gidiyorsun” diye sorar ve bizim gittiğimiz yeri ve yapacağımız şeyi anlatırdım. 😄

ToxiCs · Answer

Çocukluğum tamamen mücadele içinde geçti.. Maalesef her insan istediği gibi bir çocukluk yaşamıyor ve sürekli bir şeyler ile mücadele etmek zorunda kalıyor.. Fakat bir dönüm noktam var ve iyi ki yaşadım diyorum... Şu an ki başarılı halimi ona borçluyum..

The_Quile · Answer

Çocukluğumu düşününce yüzümde hep huzur dolu bir gülümseme oluşur.. Ailemin keyifli sohbetlerini, telaş içinde işe yetişirken bile beni öpüp sevişlerini, onları beklerken olan heyacanımı, annemin miss kokulu mutfak maceralarını, babamın biraz sakar ama eğlenceli tamir tecrübelerini izlediğimi hatırlıyorum.. O zamanlarda sorumlulukları olan bir çocuktum, bilirdim ne istediğimi.. Evet evin tek çocuğuydum ama şımarıklığı empoze etmediler bana aksine sen yalnızsın dimdik durmalısın dediler hep.. Sanırım bende tam olarak bunun bilinci ile hep kendime yatırım yaptım simdilerdeki ben olabilmek icin.. Sonuç mu 😏 huzurluyum, tatmin duygusu ile hemhal yaşıyorum, hayallerim var peşinde olduğum, planlarım var gerçekleştirmek için emek verdiğim.. En güzeli de kendimi seviyorum hatalarımla ve doğrularımla..

Aydamira · Answer

Kalabalık ailede büyüdüm üzerimizde hep sorumluluklar vardı, 12 yaşında evin neredeyse tüm işlerini yapıyordum çocukluk yaşamadım diyebilirim. Kalabalık ailede yaşamanın sıkıntısı herkez sana karışması olsa gerek buda içine kapanık bir kişilik olmama sebep olmuş, yıllar sonra zor attım bu kişiliği şimdi geri dönüp baktığımda zor bir çocukluk geçirmişim diyorum. İnsanların kişilik analizini o zamanlarda yapardım kimin ne düşündüğünü bilir onun yanında tepki toplamayacak hal hareketlerde bulunurdum

mutsuzyarınlar · Answer

Kendi çevresinden başka kimsesi olmayan, Allah'a emanet büyüyen bir çocuktum. Çoğunlukla ailelerin ve insanların onlardan uzak durun dediği çocuklardık. Hiç kırıcı değildik oysa ki, kırıla kırıla kırmayı da öğrendim. Yine de deli dolu, yerinde duramayan, güçlü olan güçlü olmak durumunda bırakılan bir çocuktum. Şimdi de benzer, her şekilde dik duran ve kendi doğrularını yaparak hayatını idame ettiren biri oldum.

NoluyooYa · Answer

Tombiş bi çocuktum saftım kendi halimdeydim ama çok güzel bir çocukluktu diyemeyeceğim ailesel sıkıntılar yaşadık sonrasında büyüdüm büyüdükçe saflığım gitti gözüm açıldı sevgiyi yanlış kişilerde aradım hayatın anlamını kendim için neler yapmam gerektiğini aradım hala da arayışlardayım yavaş yavaş güzel şeyler buluyorum.

Selamşişkolar · Answer

El üstünde tutulan evin en küçüğü çok mutlu neşeli bir çocukluğum vardı şimdi ise elimde kalanlarla yetinmeye mutlu olmaya çalışıyorum hayat her zamn insanın yüzüne gülmüyor bazen seni bir yerden bir yere savuruyor neye uğradığını şaşırıyorsun velhasıl kelam çocukluğumla şimdi ki halim arasinda çok fark var ama her şeye şükür diyorum

bymasalkahramanı · Answer

Arkadaşlarıma nazaran korkak bir çocuktum ama gittikçe onlara benzemiştim çılgın şeyler yapar sokaktanda eve gelmezdim. Şimdi ise aynıyım daha olgunum fakat eski arkadaşlarım kalmadı şu an mevcut olanlarsa evlerinden çıkmayan (korona yokkende evden çıkmadıkları için söylüyorum) ömür törpüleri ve bende onlara benzememeye çalışan yalnız bir adamım.

sağduyulu1691 · Answer

Çocukluğum da; içine kapanık, sessiz, utangaç biriydim...
Büyüklerin yanında onların sohbetlerini dinlerdim...
Yaramazlığım yoktu...
Büyüklerin sözlerini dinler, saygı da kusur etmezdim...
Sonrası askerlik, iş hayatı, evlilik, çoluk-çocuk derken bu yaşlara geldik...

Uryan geldik yine uryan olarak gideceğiz...
Hoş bir sada bırakabilirsek, ne mutlu!

güneşkarasu1907 · Answer

Çok sakin, sevecen, güler yüzlü, dışa dönük, sosyal, enerjik bir çocuktum. Ama şimdi agresif, soğuk, içe kapanık, asosyal ve en önemlisi hayattan soğumuş birine dönüştüm... Ve bunların tek sorumlusu çevrem. Beni bu hâle getirenler onlar. Her zaman yaptığım şeylerde bir şey aradılar, yaptıklarımı eleştirdiler, fikirlerimi beğenmeyip dalga geçtiler -sanki kendileri mükemmel fikirlere sahip bireylermiş gibi- benim bir hayatım olduğunu ve bu hayattan yalnızca benim sorumlu olduğumu unutup hep üzerime geldiler. Aldığım kararlara hep müdahale ettiler, hiç bir zaman kendi kararlarımla hareket etmedim, edemedim... Çünkü etrafım her yaptığımı eleştiren, aldığım hiç bir karara saygı duymayan, her fırsatta beni aşağılayan, değersizmişim gibi hissettiren insanlarla dolu. Bu hâlâ da bu şekilde devam etmekte. Şu an 20 yaşımdayım hemşirelik okuyorum ama asla mutlu değilim... Çünkü bu bölüm benim hayalim olan bölüm değildi, çevremin "BENİM ADIMA ALDIĞI BİR KARARDI"

_Passionate-Love_ · Answer

Çok yaramaz.. 😃 Dağ keçisi gibi ordan oraya tırmanmadık yer bırakmayan ve bu yüzden ciddi kazalar ve yaralanmalar yaşayan.. 😄 Sonra Bi dinginlik Bi usluluk sorma gitsin.

Gizli Üye · Answer

Çok ezik ve çok içe kapanıktım annem okul eteğimi ayak bileklerimde giydirirdi ve her şeye gerçekten karışırdı öyle ki öğle yemeğimde bile pastaneden alacağım poğaçanın neli olacağını ona sorardım şimdi Allaha şükür önce Allahıma sonra kendime güvenirim ve Allahtan başka kımse önemli değil benim için artık

Ümitsizimişte · Answer

Evet çok güzel bir soru😊 Aslında biz 7 kardeş olmamıza rağmen çok yanlız bir çocuktum ben kendi halinde vakit geçirmeyi seven, kendi kendine oyun oynamayı bilen ve kendine yaten bir çocuktum. arkadaşlarımda vardı elbette ama beni yetiştiren insanlara hayatı zorlaştırmıyordum Kendi başına hayal gücünü kullanarak oyunlar yaratır ve kendi halinde saatlerce vakit geçirebilirdim. Şimdi de Hayallerimi gerçekleştiren var haliyle 😊 böyle 🤷

---Vavvveylâ--- · Answer

Lise bitene kadar aşırı yaramaz ve mutlu bir çocuktum.
Hayata atıldıktan sonra ve yaşam koşulları ağır olduğu için içime kapanık depresif bir genç oldum.
Simdi ise ikisinin karışımı bir şey oldum bazen gereksiz neşeli bazen ise aşırı melankolik...

SmellSmoke · Answer

Çocukluk dönemimde aktif, zeki, meraklı ve bir o kadar da eğlenceli bir çocuktum.. Şu an da hala eğlenceli ve aktif bir insanım sadece bunu herkesle paylaşmıyorum. Zaman içerisinde yerinde, zamanında ve dozunda davranıp doğru kişileri hayatına almayı öğreniyor insan. Keyifli geceler..

Umutsuzsokak · Answer

Ben çok iyi biriydim herkes beni çok severdi
Yardım ederdim paylaşmayı severdim
Büyüdüm hayatım gittikçe kötüye gitmeye başladı herşey ama herşey saçma gelmeye başladı çocukken karanlıktan korkardık şimdi ise geceleri dışarda geziyorum ve alilem çok baskıcı oldu içi cok kavga ediyor uz hiç kimseye hiç biseyimi anlatmadım içindekiler acıya dönüştü öyle büyükdük halada öyle devam ediyor arkadaş ortamında çok espiriyimdir ama aileme karşı hiç iyi değilim onlar bana öyle tranvalar yaşattı ki ben onlara hiç Bir şey anlatamadım içimdeki korku sürekli bişi olacak diyip duruyor eve geldim Zaman odamdan çıkmam dicem şu ben mutlu olamam ama siz her daim mutlu olun yarinlariniz yarından daha mutlu eğlenceli geçsin

EkşiPortakalŞekeri · Answer

Çok sessiz hiç konuşmayan ve hareketsiz duran bir çocuktum içime kapanıktım hiç arkadaşım yoktu ve dışlanıyordum. Aradan yıllar geçti şimdi çok enerjik hayat dolu ve gevezeliği ile tanınan birine dönüştüm :D hayat işte.. İnsanlara bazen anlatıyorum çocukken şöyle biriydim diye şaşırıp kalıyorlar.

MerakımGitsin · Answer

Ben çok narin çok utangaç bir çocuktum ana okula giderken bu kadar hatırlıyorum daha küçükken annemgil anlatıyorsa çok akıllıymışım annem derki en az sen yordun beni ama benim aksime kardeşlerim çok yaramazmış özellikle ortamcı kardeşim 😅😅

TheCeketli · Answer

Eski halimi görsem, eşek sudan gelene kadar döverdim 😂
Tabi o işin şakası.
Eskiden aşırı yaramaz veledin tekiydim. Sürekli annemi misafirliğe götürdüğüne pişman ederdim.
Şimdi akrabalarımın ve çevremin takdir ettiği bir karaktere sahibim. Aklıma girenlere ve ağzımdan çıkanlara dikkat ederim.

4ı4ı4ı4ı4ı · Answer

Annemin dediğine göre doğumumdan bebekliğimden nasıl karakterde olacağım belliymiş 😅 Yürümeye başladıktan sonra sürekli evden kaçmaya başlamışım. Sürekli komşulara kaçardım kendimden kaç yaş büyük teyzelerle ne yapıyordum bilmiyprum ama sürekli yanlarına kaçıyordum 😂 Söz dinlerdim falan ama sanırım anne korkusundan 😅
Şimdi çocukluğuna dönmek ister misin deseler asla istemezdim. Çünkü o çocukluğun altında kimsenin bilmediği zor olaylar geçti ve çocukken bile hiç duygularımı belli etmezdim. Hala da aynıyım hiç sevmem insanlara sinirlendiğim ya da üzüldüğümü belli etmeyi. Gerçekten annemin anlattığı gibi bir bebeksem hakikaten o zamandan ben karakterimle doğmuşum 😅

Depresif-_-Polyanna · Answer

Hep çok şımarıktım.. Hayatın aldıkları yerine ailem sevdiklerim hep daha fazlasını vermek için uğraştı.. Büyüdükten sonra sorumluluklarım konusunda cok zorlandım ,, sonrasında herkesin şasırdıgı birine dönüştüm..
En son aynı kurumda çalıstğımız pedagog arkadaş bana , kişisel gelişimini tamamlamış bir insansın ve basamakları ucarak geçmiş gibisin demişti🤗
Zaman zaman kendime hatırlattığım bir cümledir.

herşeyisöyle · Answer

Okuyunca çok hosuma gitti çocukluğum çok güzel geçti kalblık bir ailede büyüdüm okulda bayagı populerdim kızlarda erkeklerde ayrılmazlardı yanımızdan2 arkadaş çok guzel gunlerimiz oldu😄 top peşinde az koşmadım futbol ⛹️oynardım hahaha sonra voleybola geçtik çok yakışlı öğretmenim vardı aşık olmuştum hayran hayrn dinlerdim beni çok severdi çok kopya çektım hiç yakalanmadım yaramazdım kapının aralıgına yanı üstune su koydum öğretmen erken geldi ıslandı bende ceza aldım sonra bende naptım bi bilseniz sakız koydum sandalyeye hahaha çok saçma cocukluk işte ağaçlardan inmezdim dut ağacının tepesine çıkardım geçen sene yine dut topladım en sevdiğm şey ağaçlara tırmanmak dalından yemek ay ne uzun yazdım şaştım kendime çok sevmem uzun uzun yazmayı teşekkur ederim çocukluğumu hatırlattınız🙋

aybukees · Answer

Akıllı, yardımsever, suskun, utangaç bı çocuktum şimdi eski halimden eser yok ha yardimseverim hayla ama susmam artık utanmam da gayet de yaramazım herşeyin tam tersi oldum büyükçe.

Kara_biberim404 · Answer

Hareketli, konuşkan, neşeli, hassas, duygusal, arkadaş canlısı, yüzmeyi denizi seven, müziğe ilgili, ailesine düşkün bir çocuktum. şu an da aşağı yukarı aynıyım..😎⭐

KafamdakiSorular12 · Answer

Dayak yiyen boğazlanan küçümsenen yok sayılan Bi çocuktum şimdi tam aksi ortamın en güleni en cesaretlisi herkesi kendine bağımlı eden bundan hoşnut olan biriyim...

Sirocider · Answer

Sessiz ve uslu bir çocuktum sakinliğim göz önündeydi hep, şimdi yine aynıyım biraz olgun ve ciddi davranıyorum.

sofiasemyonovna · Answer

3 yaşındayken çamaşır makinesinin içine saklanırdım
5 yaşından 6 geçerken yemek yemediğimde ilk defa demagoji ve psikolojik üstünlüğü öğrendim
6 yaşındayken oyuncakları gerçek simule ettiriridim
7 yaşındayken kendimden büyüklere kafa tutup vururdum
8 yaşındayken çok çapkın birisi olduğumu anladım herkese aşık olup duruyordum
devamını boşverelim:D

Psişik_Kedicik2834 · Answer

çocukluğum geçmedi, gençliğimden zerre keyif almıyorum sadece eski neşemi kaybettim umarım yaşlandığımda huzur içinde ölerim

DreamWhileAwake · Answer

Uslu ve sorumluluk sahibi bir çocuktum. Şimdi yine aynıyım.

UralGül · Answer

Öyle yaramaz bir çocuktum, öyle yaramaz bir çocuktum ki gittiğim bütün okullardan atıldım. Her sınıfı başka bir okuluda okudum. Hele mahallede kapının önünde şikayete gelenlerin sıraya girdiğini hatırlarım. Anam çok çekti benden garibim canım benim. Şimdi çok ağır başlı vakar ve çok ince düşünebilen biriyim. Ne ölçüde yaramazsam şimdi aynı oranla efendiliğimi muhafaza ediyorum. Tabi son 4 yıldır böyle 😎

yaz_üçgeni · Answer

Bu durum çocukluk dönemlerimde bile farklılık gösteriyor. Şöyle ki 8 yaşıma kadar ensesine vur ekmeğini aldım. Sekizden sonra öyle bir değiştim ki ergenliğim zaten çok problemli geçti... Şimdi ise ortaya karışığım diyebilirim hah.

Diana_08 · Answer

Sürekli hasta olan ve annemle babama zorluk çıkaran bir cocukmuşum... dkdkdkdkdkdk

Azerbaijani_Girl · Answer

6-7 yaşıma kadar çok yaramaz çocuk olmuşum. Evde yatakların üzerine çıkıp zipliyordum, eve misafir geldiğinde misafirlerin beline çıkıyordum kafalarına bardak vuruyordum. Okula başladıktan sonra uslu olmaya başladım 😂 Şimdi de usluyum

__Vintage__ · Answer

Hiperaktif ve başbelası bir çocuktum.
Ergenliğimde, tüm okulun ve mahallenin yaka silktiği elebaşının tekiydim..

Duruldum sonra, duygusallık çöktü üzerime
Hoş, o duygusallık da sinir olarak vuku buldu bende.

kanya · Answer

Ben hala o eski yaramaz çocuğum değişen bişey yok sadece büyüdüm 😂

ToprakBey_ · Answer

Güçlü biriydim , lisedeyde kaslıydım halen de öyleyim. Asker olmak istiyordum oldum da zaten :D

onur26vw · Answer

Arada yaramaz, arada uslu bir çocuktum. Şimdi yapayalnız, uslu ve mutsuz biriyim.

kimsinsenhaaa · Answer

Yaramaz bir çocuktum şu an ise iyice olgunlaştım hayatı ciddiye alan bir kızım çalışıp gayret etmeye hayallerini gerçekleştirmeye çalışan bir kız çocuğuyum.

mislavina1234567890 · Answer

cocukken kisa bi sey anlatayim ben hep oyle sanardim ki herkes yeniden cocuk olacak her sabah uyandigim zaman anneme babama kendime bakiyordum ki cocuk olduk mu yoksa yok sonra ogrendim ki herkes olecek ben annem babama gore degil sadece kendim icin cok agladim ben olucem diyip aladim bunu neden anlattim? yani cocukken bile kendini dusunen biriydim maalesef simdide birazcik oyleyim

Kibarkıroo070 · Answer

Çok yaramaz bir çocuktum. Ağlayan değil ağlatan olurdum. Şimdi uslu kendi halinde kendi yağında kavrulan hayatı ciddiye almayan sinirden stresten uzak bir insanım. Ve yalnız

Gizli Üye · Answer

Fenomen olunca sorudaki özne de değişiyor demek ki. Önceden 'siz' olurdu sorularınızda. Şimdi 'sen'  İlginç.

denizdamar18 · Answer

Valla ben her zaman yaramaz bi çocuktum derslerim hep iyiydi ama bir o kadar da yaramazdım çabuk sinirlenirdim çok asabiydim. Hala da öyleyim ya çabuk sinirleniyorum kavgaya her an müsait biriyim.

Cutie0 · Answer

Çocukken genelde asosyal bir çocuktum çünkü okul dışında yasitim yoktu etrafimda. Çevremin beni tanımladığı kişi olmaya çalışırdım mesela bana asosyal dediler asosyal, agresif olmaya çalıştım. Şimdi daha sosyalim. Arkadaşlarım beni enerjik ve neşe kaynağı olarak tanımlıyor. Ama hâlâ eskinin etkisindeyim hâlâ kendimi içine kapanık biri gibi görüyorum çevremden duydukça açiliyorum. Ama şükür ki hâlâ çocuksu ruhumu kaybetmedim, hâlâ çocuk gibi saf düşünüyorum, mutluyum :)

joeblack18 · Answer

Çok yaramazdım. Hep anlık hareket eder, çok ta hareketli olurdum. Aşırı neşeliydim. Hayatın ciddiyeti, biraz da içime kapanmama sebep oldu diyebilirim.

fearlessoul · Answer

Kalabalıkların hatta kendi evinin içinde yabancı gibi bir başına kendi kendine büyüyen bir çocuktum hala da öyleyim. O yüzden kimsenin yokluğu da çoğu zaman koymuyo bana.

яüүαмsı · Answer

Çok yaramaz ipe sapa gelmez bir çocuktum ailede amca çocukları dede babaanne amcalar tarafından el üstünde tutulunca şımarık bir kızdım haylazdim da

mekanınsahibinil · Answer

Güvensiz ve çok fazla hayâl kuran kendine inanan bir çocuktum. Şimdi de güven sorunu olan, daha az hayâl kuran ve hâlâ kendine inanan bir kadınım.

alivedead · Answer

Sakin, içine kapanık, utangaç, saf bi' çocuktum işte. Saflık hariç diğerleri hala bende var. Onu da malesef bazı insancıklar yüzünden kaybettim.

semxsem · Answer

Toplum içerisinde sessiz sakin yaşıtlarım arasında mülayim ama hareketli bir çocuktum şimdi de aynı bir değişiklik yok yani

süslü_şirinn · Answer

İçine kapanık sessiz kendi halinde iyi kalpli yardımsever bir çocuktum. Şimdi daha girişken gözü açık bisiy oldum

Night_fall · Answer

Küçükken disiplinli bir ortamda büyüdüm çok yaramazdım dayak yiyeceğimi bilsemde yapardım şimdide herkes takdir ediyor...

Gizli Üye · Answer

Zeki, otoriter, lider, disiplinli bir çocuktum. Şu an kişiliğimde hala disiplin söz konusu. Esprili birisi değilim çok takdir edilen bir insanım örnek bir profil oldum. Herkeste seviyor bende herkesi seviyorum. Hayat doluyum.

AlterEgosss · Answer

Çok sessiz sakin hatta hiç konuşmayan bir çocuktum şu an da yine öyleyim ama samimi olduğum insanlarla rahatça konuşabiliyorum en azından.

TaroEmirhan · Answer

Çok eğlenceli bir çocuktum, samimiydim, sattım şimdi kimseyi takmayan yalnız birisi gözlerim açıldı yani herkes dümenci gözümde.

gül2323gül · Answer

Ooowww beeennn Cook yaramazlık yapardım ⛹️‍♀️🤾‍♀️ veee çok inattimm Ama şu an sessiz sakin anlaşmayı bilen biri oldum

yaneyya · Answer

Simartilan bir cocukluk gecirdim bu da beni vurdumduymaz yapti sanirim. Kimseye ihtiyacim yok havasi var hep

Fılankes979 · Answer

Küçükken erkekleri sinir edip kaçan, yaramaz, mızıkçı, düz duvara bile tırmanan, mahallede soyunan, yaşlı teyzeleri şımartan minnak bir kızçeydim 😀😅

Nasıl bir çocuktun? Şimdi kimsin ne oldun?

En İyi Cevaplar

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Nasıl bir çocuktun? Şimdi kimsin ne oldun?

En İyi Cevaplar

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Bu paylaşımı beğenmene sevindik!