Bu biz Türklerin klasik ve rutin huyudur. Kendinden yüksek gördüğü her insanın ayağını kaydırmaya çalışır. Bu bize has kalıtsal bir özellik. Çok da seyetmeye değmez. Ayağını kurtarmaya bakacaksın. Hatta o kadar kanımıza işlemiş ki fıkralara konu bile olmuşuz 😂
Fıkra bu ya; Cehennemde yeni bir zebani işe başlamış. İlk gün kıdemli zebani tarafından gezdiriliyormuş. Her yerde dev, yüksek kaynar kazanlar içinde yanan insanlar ve her bir kazanın başında zebaniler varmış. Bizimki bakmış derin bir kazanın başında 5 zebani bekliyor. – Bu ne demiş? – Bu Almanların kazanı, sürekli birlik olup yardımlaşıp üst üste çıkarak yukarıya tırmanıyorlar ve oradaki zebaniler de tırmananı tekrar aşağıya atıyor… Biraz daha ilerlemişler dev bir kazan daha. Başında 3 zebani bekliyormuş. Bizimki yine dayanamamış; – Peki burada niye 3 zebani bekliyor? – Bu da Amerikalıların kazanı, bunlar da arada yardımlaşıp çıkmaya çalışıyorlar ve görevli 3 zebani yukarıya çıkanı tekrar aşağıya atıyor. Bizimki bakmış bir sürü dev kazan ve her kazanın başında çeşitli sayıda görevli zebani varken ileride bir kazan var ki başında hiç zebani falan yok. Hemen atılmış; – Yahu bu kazanda niye görevli zebani yok, boş mu? Kıdemli artık bıkkın bir şekilde cevaplamış; – O Türklerin kazanı. Görevli zebaniye gerek duymuyoruz. Zaten içlerinden birisi çıkmak için çaba sarf ettiğinde diğerleri birlik olarak hemen onu aşağıya çekiyor.
Bu soruya özne olan biri varsa benimdir. Sanırım insanların bende olan ama onlarda olmayan çok şeyi var.. Merhamet ve temiz bir vicdan diyorum. Bu ikisi olmadı mı sanırım bu haset düşüncesine gark oluyorlar..
Çok çalışırsın neden hirslisin derler çalışmasın tembelsin derler konuşursun artık sus derler susarsın ölü gibisin derler başarılı olursun çevren başarılı olmani istemez herşeye sahip olursun çekil kenera dinlen derler insanı dinden ederler