Çocukluk travmalarımızdan nasıl kurtuluruz? Neden büyüdükçe travmaların etkisi artar?

Merhaba, çocukluk travmalarınızın sizi ciddi bir şekilde etkilemesi veya aklınıza gelmesi oldukça normal. Çünkü çocukken yaşadığımız şeyleri ne yazık ki insanoğlu olarak kolay kolay unutamıyoruz ve aklımızın daima hep bir köşesinde yer alıyor. Şahsen benim de böyle "çocukluk travması" diyebileceğim pek çok kötü anım var ve halen unutmakta zorlanıyorum ve sizin de dediğiniz gibi büyüdükçe unutmak da giderek zorlaşıyor yani halen ilk günkü tazeliğini koruyarak aklımızda güçlü bir şekilde kalmaya devam ediyor. Fakat bundan kurtulmak veya bir nebze de olsun çocukluk travmalarımızdan sıyrılabilmenin de yine bizim elimizde olduğunu düşünüyorum. Bu bakımdan ilk yapmanız gereken şey, bu olayları fazla düşünmemek ve kafaya takmamak. Biliyorum yani bunu yapmak pek kolay değil ve belli bir sabır ve zaman istiyor fakat imkansız değil yani eğer isterseniz yapabilirsiniz. Bu kötü şeyleri, düşünceleri aklınıza getirmek yerine sizi ruhen olumlu yönde etkileyecek aktivitelere yönelmeniz sizin için çok daha güzel olacaktır ve böylece bu olumsuz, negatif düşünceler, çocukluk travmanız olarak kalan şeyleri de çok daha az hatıralar konuma geleceksiniz. İkinci olarak yapmanız gereken şey ise, kendinizi sürekli geliştirin yani bilgi, birikim ve donaınm olarak geliştirmenizi tavsiye ederim. Bunu neden söyledim? Çünkü insanoğlu olarak çok bildikçe ve kendimizi donanımlı hale getirdikçe konulara daha farklı bakış açıları geliştirebiliyor, sonrasında da yaşadığımız konulara karşı daha farklı perspektiflerden ele alabiliyor ve daha geniş, kapsamlı düşünebiliyoruz. O yüzden bunun da şahsen benim hayatıma çok katkısı oldu ve eskisi kadar üzülmüyorum artık mesela. O yüzden size de bunları yapmanızı tavsiye ederim. Her şeyin gönlünüzce olması dileğiyle...

Merhaba güzel kardeşim,

Çocukken yaşanılan olumsuz hadiseler insanın zihninde bir yerde yer eder. Zamanla da gün ışığına çıkar. Biraz düşünsem muhtemelen ben de bir şeyler yaşamışımdır. Benim de bir kenarda bekleyen ama kabul etmiş olduğum acılarım, deneyimlerim olduğunu söyleyebilirim. Yaralarımızı inkar etmek yerine onları kabul etmek ve nasıl iyileştireceğimizi düşünmek ilerde az önce kurduğum cümleyi kurmamız sağlar. Biraz daha olumlu ve sanki çözmüşcesine hareket etmemizi..
Acılarımızı hiçbir zaman saklamamalıyız çünkü ne kadar saklamaya çalışsak o kadar gün yüzüne çıkıyor ve derinleşiyorlar.

Her ne yaşadıysanız ve buna sebep olan kişiler kimse onları suçlamaktan vazgeçmeliyiz. Onları suçlamak yerine affetmek inanın sizlere çok iyi gelir. Her kim bilmiyorum ama affetmek denince bunu onun için değil kendiniz için yapmış olursunuz. Tabi bu onunla artık iyi olmak zorunda olduğunuz anlamına gelmez. Sadece affetmişsinizdir hepsi bu..
Onları düşünmekte ve sürekli geçmişteki bu travmatik olayları düşünmek onları canlı tutar. Geçmişte kalmaz ve sürekli sizinle gelir an'ı yaşamanızı engeller. Sonuç hüsran..
Tüm bunları tek başınıza yapamayacağınız düşünürseniz bunları arkadaşlarınızla paylaşın. Ne hissediyorsanız bunları paylaşın ve onların olumlu fikirlerini alın.
Baktınız ki işin içinden çıkmıyorsunuz mutlaka bir uzmandan yardım alın.
İçindeki çocuğun özlemi ne? Neyin eksikliği, içindeki çocuğun canını acıtıyor? Bunları bir bir düşün ve kendini, sebep verenleri affet..
Böylece iyileşme sürecin başlayacaktır. Affermezsen şayet içimizde yaşayan bu travmatik olaylar olumsuz davranışları ve duyguları tetikleyecektir.

Her şey gönlünüzce olsun. Sevgiyle kalın..
𝔖𝔲𝔫𝔰𝔥𝔦𝔫𝔢