İntihar düşüncesinden kurtulamama?

Ailevi sebeplerden ötürü oldukça mutsuzum. Bir yandan ailemin varligi icin sukrederken bir yandan da onlarla yasadigim sikintilardan ötürü cok zordayim. 28 yasindayim yaklasik 10 yil once intihar da ettim yine ailemden dolayı. Ölüp kurtulurum dedim. Yasananlari anlatmam burada mümkün değil çok uzar çünkü. Ama kısaca iki ayri ailede yetiştim biri biyolojik biri manevi, o duruma mecbur bırakıldım bundan ötürü cocuklugumdan beri iki ailem ile sıkıntılarım var. Düzelmeyen. şu an nişanlıyım yakında düğünüm var. Artık kendi evim olacak cunku hicbir zaman iki ailede beni istemedi kovuldum. Sebep soracak olursanız sıradan sebepler herkesin ailesi ile yasayabilecegi günlük sebepler yani benim de onların da haklilik haksizlik paylarinin oldugu olagan şeyler ama bizim diger ailelerden farkimiz iki ailede birden yeytismemden dolayi iki tarafla da bağ kuramamam yani karsilikli olarak. Ve iki tarafin da beni kabullenmemesi. Kendi evim olacak diye bir yandan mutluyken bir yandan da korkuyorum çünkü intihar düşüncesi aklimdan cikmiyor. Aradan 10 yil gecmesine ragmen hâlâ keşke o zaman ölseydim diyorum. Nisanlimla yıllardır birlikteliğimiz var ve son iki yildir nisanliyiz cok yakinda dugunumuz var ve cok iyiyiz birbirimizi cok seviyoruz sorunlarımı biliyor anliyor buna ragmen bu hayati benimle paylasmak istiyor. Ama intihar dusuncemi bilmiyor kimseye diyemiyorum. En mutlu anlarimda bile hep bi aklimin bi kosesinde asılı duruyor. Daha once ki intiharimda ruhen zaten zarar gordum ama fiziken de cok zarar gordum kiriklar ameliyat vs. Ve bu sebepten Şu an elime igne batsa cok korkuyorum canim cok aciyo. Sanirim o travma bende buyuk bi korku yaratti ve sanirim bu yüzden hep aklımda olmasina ragmen intihar edemiyorum korkuyorum. Ama dedigim gibi yakinda evlenecegim ve cok korkuyorum ilerde bu aklimdakini yapıp eşimi uzmekten onu yalniz birakmaktan. Beni hayatina aldigina pisman plsun istemiyorum ona bu haksizligi yapamam gunun birinde hayatinda giren bi kadin tarafindan bunu yasamayi kimse hak etmez. Onu yaralamaktan cok korkuyorum. Ailem çok üzülür ne olursa olsun cok üzülürler mahvolurlar. Onları üzmek istemiyorum onlari cok seviyorum. Ama bilmiyorum bu dusunceden nasil kurtulacagimi. Lutfen doktora git demeyin cunku psikiyatriye gidip ilac kullanarak iyilesmek istemiyorum. Çünkü beynimdekileri kalbimdeki eksikleri düzeltmek istiyorum ve bunun icin de psikologa gidip konusmak derdimi anlatmak istiyorum ama ona da maddi gücüm yetmiyo. Sadece sizden doktor tavsiyesi disinda yorum rica ediyorum belki biraz rahatlamam açısından. Çünkü bu dusuncemi kimseye söyleyemem bana intihara meyilli bi psikopat gözüyle bakmalarini istemiyorum. Ailemin de endiselenmesini istemiyorum. İçimi döktüm buraya lütfen samimiyetle cevaplayin