Gençliğim tamamen eve kapalı işsiz asosyal yalnız geçti ben hayatta ne kaybetmiş oldum?

8 senedir burada soru soruyorum sorunlarımı paylaşıyorum ama beni kimse anlamıyor ben soru sorarken belki beni anlayan birileri çıkar diye soruyorum ama kimse anlamıyor herkes basite alıyor beni ve beni anlamadan fikir veriyorlar tamam da bir insanı önce anlamak lazım değil mi? Ama maalesef beni kimse anlayamaz artık bunu anladım çünkü ben gerçekten eksik yetersiz zayıf güçsüz kaldım evden dışarı çıkamıyorum diyorum herkes bana çık diyor bu mu fikir yani

Sadece 8 senedir buradayım ama daha önce de başka yerlerde böyle dert yanıyordum çocukluktan belli böyleyim bana verilen tavsiyeleri dinliyorum zaten ama yapamıyorum olmuyor herkes bana dışarı çık iş bul çalış gez falan diyor ben bunu yapamadım yapamıyorum olmuyor sosyal olamıyorum çalışamıyorum dışarı çıkamıyorum utangaç çekingen sessiz biriyim ne yapıyım ki olmuyor işte yapamıyorum değişemiyorum gençliğimi hiç istemeyerek evde geçirdim senelerdir gençlere imrenerek yaşıyorum bende herkes gibi genç yaşta çalışmak gezmek sosyal olmak sevmek sevilmek isterdim ama olmadı hâlâ olmuyor kişiliğim izin vermiyor hayata uyumsuz gibiyim bu yaşıma kadar hep kapanık yaşadım zaten

Psikolojik olduğunu düşünmüyorum tamam psikolojim bozuk böyle yaşadığım için ama asıl sorun kişilik yapımla alakalı kişiliğim oluşmadı gelişmedi bence ve eksik yetersiz kaldım hayata karşı zayıf güçsüz kaldım dışarı çıkamamak berbat bir duygu

Ailemden baska kimse yok hayatımda zaten akraba falan tanımam etmem çünkü hep kapanık yaşadım akrabalarla görüşmedim hep gizledim kendimi komşu desen beni kimse tanımaz görmez bilmez sadece ailem görüyor beni beraber askerlik yaptığım kişilerle bile hiç görüşmedim mahallede beni kimse tanımıyor zaten çünkü senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkmıyorum ailemle de hiçbir yere gitmiyorum hiç dışarı çıkmadan yaşıyorum maalesef iş konusuna gelince beni kimse bu halimle işe almaz çok işe başvurdum ama almadılar zaten ve evlenme konusunda hiç şansım yok bu yaşıma kadar hiç sevgilim bile olmadı benle hiçbir kız evlenmez sevilecek bir erkek değilim çocukluğumdan belliydi benim böyle olacağım zaten

Askerden önce de aynıydım ilkokulda lisede çok sessiz asosyaldim kimseyle konuşmadım arkadaş olmadım çekingen kaldım askere mecbur gittim ama askerde de açılamadım askerden geleli 10 sene oldu ve hep evde durdum dahada kapandım içime senrlerdir evden dışarı çıkmadan yaşıyorum kendimi her konuda yetersiz eksik geride görüyorum dışarıdan korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum