Oldu, fazla değer verirsin, güvenirsin, bunu hak ettiğini düşünürsün, paylaşmayı ve değeri hak ediyor dersin, sürekli yanında olmak için çabalarsın, onunla vakit geçirmek için zaman bulmaya çalışırsın. Sonra bunları tek tek hak etmediğini aslında bundan pişman olduğunu anlarsın bir zaman sonra. Sonra kimseye güvenmeyeceğim dersin değerimi bilenlerle birlikte olacağım diye iç geçirirsin ama karşına çıkan ilk insana güven ve değer verirsin bu döngü ile hep kaybedersin.
Hee insan değer görmeyi hak eder. Tabi olumlu ve güzel işler yapanlar için geçerli olduğunu düşündüğüm bir husustur bu.
İnsanları tabir yerinde ise kavun gibi koklayamayacağımız ve hayatımıza buna göre eokamayacağımız için başta değer, kıymet ve güven konusunda hatalar yapabiliriz. Bundan sebep, her zaman ölçülü ve belli bşr mesafede yaklaşmak esastır. Sonrası haklarında "hak etmiyormuş" dememek için gerekli olan budur bana göre.
Benimde zaman içinde bu yanılgıya düştüğüm hatta insanları yanılgıya düşürdüğüm hatalarım mutlaka olmuştur.
Bizim için değerli olanın kişiliğini öncelikle sevmişizdir. Onun bizim hayatımızda işe yarayıp yaramamasına değil, onunla olmaktan mutluyuzdur. Beklentimizi karşılayacak güce sahip olmamasına rağmen uyum, anlayış, ortak noktalar, saygı, sevgi, sorumluluk vs. gibi nitelikleri ile onu hep hayatımda isterim. Bu tarz bir kişi hayatımda ise tabi ki değer veririm. Hak etmeyen ve değer, kıymet bilmeyen bir kişiye değer veriyorsak kendimize karşı büyük bir haksızlık yapıyor oluruz.
Eskiden verirdim ve sonuçta zararlı çıkan, yıpranan ben oldum. O yüzden artık hak edene hak ettiği kadar değer veriyorum öbür türlü değeri hak etmeyen birine değer verince cebimde taş taşıyormuşum gibi gereksiz bir ağırlık hissediyorum.
3 kuruşluk insanlara zamanında çok fazla anlam ve mana yüklemişim. Yaş geçtikçe ne kadar hata yaptığımı şimdi anlıyorum. Fakat tecrübe en güzel şey bana göre. Artık fazla anlam yükleyip insanları çok fazla umursamıyorum. Yoksa sonu gelmiyor ve derdi bitmiyor insanların.
Ben onlara layık olduğunu düşündüğüm değerden daha çok bana layık olan değeri verdim. Baktım ki hak eden yok. Hak etmeyene vermiyorum. Ama ben yine de bana layık olan şekilde sevgi ve saygı gösteriyorum. Hak eden olursa ne ala
evet birine çok değer verdim, ilgi gösterdim, güvendim ve terk edildim. İki aydır kendi kendime terk etmedi ayrıldık diyordum ama artık alışıyorum. Artık bana karşı bir şey hissetmiyormuş. Hala özlüyorum ama kavuşamayacağımı bilmek içimi yakıyor.
Zamninda deger verdim sonu hayal kırıklığı oldu. Hersey 1 hic uğrunaydi.. artik. Kimseye değer vermiyorum, bağlanmıyorum sadece konuşuyom.. o da belki.
Veririm lakin sonunda hayal kırıklığına uğrasam bile bu beni pişman etmez. O zaman vermem gerekmiş vermişim değeri ben belirlemişim neden pişman olayım
Verdiğim ölüyor ama sonra düzgün bir ayara çekiyorum onu öyle yapmak lazım. Birine fazla değer verince karşıdaki onu abdal yerine koyuyor maalesef. Dikkat etmek lazım.