Ruhun gıdası nedir?

Ruh ve nefs insandaki iki zıt kutup gibidir. Nefs bencilliğe, şehvete, kibire, makam ve mülk sevdasına, pofpoflanmaya , haset gutmeye cıkarcılığa meylettirir. Ruh ise Ilahi nin hosnutluğuna programlanmış gibidir. Allah 'ın hoşnut olacağı güzel şeyler ruha iyi gelir. Bunlarda gayba iman ama dogru bir sekilde iman etmek gerekir. Sonra sadaka vermek, yardima ihtiyaci olana yardim ederek , Allah a olan kullugunu yerine getirerek ( secde etmek insana çok ilginç bir şekilde huzur veriyor ve secde halindeki o duruş insandaki elektrigide atmasına sebep olduğu da ispatlanmistir). Allah i zikretmek kediyi kopegi besleyip suyunu vermek bile insana huzur veriyor. Ayni sekilde severek yaptigin her guzel iste insana guzel sekilde geri dönüyor. (Severek buyutulen gül cok daha canli olur severek karşılık beklenmeden yapilan iyilik sonucu ne olursa olsun insana huzur verir aynı şekilde severek yapılmış yemek bile daha lezzetli olur.) . Cunku buna inanan insan herkesin ektiğini alacağına inanır... Ruha iyi gelen şeyler nefse zor gelir. Nefse hoş gelecek şeyler ise ruhu olumsuz etkiler. Bu iki olgu birbirisiyle zıttır. Insanda bu ikisi arasında hangisini seçerse o taraftan olur. Kotuluk yapmak kötü düşünce ve davranışlar kalbe leke bırakır. Kalb lekelendikce ruhta acı çeker. Bu hep böyle olmuştur. Kinle. hasetle, nefretle, bencillikle ve kötülükle dolu olan kişilerin ruhları oldukça acı çeker ve saldırgan olurlar. Ne kendilerine nede bir başkasına faydaları olmaz. Bu durumu çevremizde ve hatta bu sitedeki üyelerden bile gözlemlemek mümkündür. Kirilian kamerasiyla bazı şeyler çekilip yaydığı aura enerjileri çekilmiş. Ruha iyi gelen şeyler yapıldığında çekilen resimlerde olumlu enerji yaydığı kötü şeylerde ise olumsuz enerji yaydığı goruntulenmistir. Aynı şekilde suya Besmele ve seytanin adi anilarak suya uflendiginde suyun kırılgan resmi arasında çok fark olmuştur. Dileyenler bu konuyu araştırabilir

Zamanın önemli alimlerinden olan Said Nursi Hz., risalelerinde bu mevzuyla alakalı çok güzel izahatta bulunuyor. İlgili bölümün bir paragrafını buraya bırakıyorum;
"İnsan rûhunda hadsiz istidâdlar vardır. Ancak bu istidâdlar çekirdek halindedir. Hayat boyunca bu istidâdlar inkişâf eder. O istidâd çekirdeğini İslâmiyet suyuyla, îmânın ziyâsıyla, ubûdiyet toprağı altında terbiye ederek, evâmir-i Kur’âniyeyi imtisâl edip cihâzât-ı mâneviyesini hakîkî gâyelerine tevcîh etmek gerekir. Çünkü rûhun gıdası hakâik-i îmâniye ve esmâ-i İlâhiyedir. Çünkü rûhun, rûhânî lezzetlere ihtiyacı vardır."