İnsanları sürekli terk ediyorum sizce neden?

Arkadaş olsun, sevgili pek yapmam. Çok samimi, içten yaklaştıklarımı sürekli terk edesim geliyor. Ama öylesine takıldıklarımla muhattap olmaya devam ediyorum.
Ben yaşadığım şeylerin çoğunu hissedemiyorum. Ne mutsuzum ne mutlu. Bir çok şeyi hep geçicek diye içime attım ve güçlü durmaya çalıştım. Belki de hep acılarımı baskıladığım için bu haldeyim. Ve satıcı, egolu, kibirli, ikiyüzlü gibi şeyler diyenler oluyor bana. Ama aksine kendim mutsuzluğun ne demek olduğunu bildiğim için insanlara mutluluk saçmaya çalışıyorum. Kimsenin yüklenmeyeceği kadar insanların derdini yüklenmeye çalışıyorum. İçimde bir yerlerde ruhumun çırpindığını, kanadığını hissediyorum ama onu baskılayıp uyuşmaya devam ediyorum. Uzun zaman sonra bir kişi benim gözlerimi doldurdu. Ondan da kaçtım.
Genel olarak mutlu, sosyal, eğlenceli, lider ruhlu bir imaj veren birisiyim. Yakınıma almadığım, beni kurcalamasına izin vermediğim kimse yaşadıklarımın zerresini anlayamaz.
Nedense değerli gördüğüm, kıyamadığım her insanın hayatından zihnimde hiçbir düşünce olmadan uzalaşabildiğim kadar uzaklaşmak istiyorum.
Bir kere çocukken psikolog ile görüşmemde psikoloğun beni dinlemeyip kendi kafasına göre konuşması, anlaması sebrbiyle hiçbir şekilde psikologlara da kendimi açmak istemiyorum.
Cidden sıkıştım kaldım içimde, ne yapayım ben ya?
Hissetmiyorum ama bazen neyim, içimde neler saklıyorum, bir uçurumun kenarına çıkıp avazımın yettiği kadar bağırmak istiyorum, içime attıklarımın yükünden arınmak istiyorum.