Aslında kimim ben-3: Kendinize bağırdığınız oldu mu hiç?

Yine mi delirdim yoksa? Hep mi deliydim? Ya da ben normalim, etrafımdakiler mi ruh hastası?
"Bu kadar düşünmezdin sen, neden bugün daha fazla?"
"Neden dünkü kadar az yorucu değil?"
Odaklanamıyorum, hangi birine üzüleceğimi, hangi birinden sağ çıkacağımı kestiremiyorum bugün...
15 Ekim 2020..
Çocukluğumda yediğim ekmek arası peynir kadar lezzetli olmasa da, saati saatine uydurmaya çalıştım.. Tam saat 8-9 arası kahvaltı saatimizdi..
Tek fark çay değil, süt içerdim o yaşlarda..
Diğer bir fark da ailem olurdu yaparken kahvaltımı yanımda, "Doydun mu oğlum" diye soran...
Şimdi ise doyduğumu dahi anlayamıyorum..
Kahvaltıya otururken aç mıyım, onu dahi anlayamıyorum.
Bir ses duyuyorum, derinlerden gelen, yüksek sesli fakat boğuk..
"Dünküne benzetmeye çalış, en azından bunu başar, daha az düşün"
Daha az mı..
Peki siz bunu ne kadar başarabiliyorsunuz? "Yeter bıktım artık, neden her şey iyiye gitmesi gerekirken kötüye ilerliyor, hani zaman her şeyin ilacıydı?"
Siz de bu soruyu soruyor musunuz kendinize?