Arkamda kimse yok, kendimi çaresiz ve güçsüz hissediyorum. Hayatla nasıl mücadele edebilirim?

Sosyal bir insan degilim. Çok yalniz kaldim. Yoksullukla mucadele ettim. Cok agladim. Asosyal bir ailede gozlerimi actim.19 yasindayim ama suana kadar hiç cafeye gitmedim, yeni kiyaferlerim olmadi, beni seven dostlarim olmadı. Hep dışlandım. Arkamda kimsem yok. Derdim sıkıntım olunca anlatacak kimsem yok. Göz yaşlarımı kendim sildim. Bazen boyle oturup insanlara bakiyorum sonra içimde derin bir burukluk hissediyorum. Neden ben diyorum. Hayatta hiç bir başarim yok. Hani gece uzanip yukarda yildizlara bakariz ya yazın bazı yildizlar daha parlak bazılarıda uzakta olduğu için sönük hatta yok gibiler bende oyleyim işte. Hep geri plandayim. Ezik gibiyim. Ölsem arkamdan kimse ağlamaz. Basima bir sey gelse kimse arayip sormaz. Kucuk görülüyorum. Bilmiyorum hayatla nasıl mucadele edeceğimi. Bana daha once guçlu olmayi kimse ogretmemisti ki! Bu kız şimdi nasil mucadele edecek ve bende varim diyebilecek bunca kotu vurdumduymaz insanlar arasindan. Mecalim yok zaten hayat beni yipratmiş
Ben ne yaparim. Guclu biri olmak istiyorum. Ilerde evlendigimde cocuklarimin boyle bir annesi olmasin istiyorum.