Ben çoğu zaman susup, kabuğuma çekiliyorum ama sağlıklı olanı, gidip o insanla konuşmak, hislerini açıkça belirtmek. Baktın ki umursamıyor, uzaklaşırsın o kişiden. Ben de böyle olmaya çalışıyorum artık. Bazen bilmeden, istemeden kırabiliyoruz insanları ve bu yüzden kendileriyle bunu konuşmak gerekir.
Söylerim. Mesafe koyacağımı da belirtirim. Sonuçta beni kırabilecek kadar bana yakınsa ve bu şansını değerlendiremediyse bu onun sorunudur. Artık bir yabancı olmaya alışır.
Bu arada kolay kolay da kırılmam insanlara, çünkü insanlara onlara kırılacak kadar yakın olmamayı tercih ediyorum.
Genelde kirildigimda reelde ise bulundugum ortamdan cekip giderim (aile ici haric). Sosyal medya uzerinden yahut sanal iletisimlerde bazen kirildigimi belirtir bazen de direkt sessizlige burunurum
Eskiden her şeyi içime atardım artık hiç bir şeyi esirgemiyorum hatta aşırı tepki verdiğimin de farkındayım , buna sebep de eski birikmişler diye düşünüyorum ama her şey rayına girecek sanırım/umarım
Eskiden bağırarak ve karşımdaki insanın kalbini kırarak yapıyordum bunu şimdi insanların öfkemi de nefretimi de kırgın olduğum şeyleri de hatta onlara kırılmamı haketmediğini bildiğim için susmayı tercih ediyorum.
Şöyle , yüzüne bakmam kısa, kaçamak cevap veririm Ve hala anlamıyorsa. ki anlamıyorsa beyninde bir sıkıntı vardır. o zaman bana NE YAPTIYSA aynısını ona yaparım.