Haksızlık karşısında asla susmam susamam. Sadece kendime yapılan haksızlıklarda degil, bir başkasınında hakkı yeniliyor ve haksızlık söz konusuysa yine susmam haklı olan tarafı savunurum. Gerek maddi gerek manevi hakkımı her zaman ararım.. ☆Hakkımmsaa bir çiviyi bilee kimseye bırakmam hayrı dokunmayacaksa bile alırım ama yine de bırakmam.. Eğer hakkım değilsee altın serselerr elimi uzatmam yan gözle bile bakmamm..
Kendime ve ya etrafımdakilere yapılan haksızlığa hiç sakin kalamıyorum. Bütün sakinliğim, ılımlı, uyumlu oluşum vs bir haksızlık hissedene kadardır benim. Ondan sonra bambaşka bir yapıya bürünebiliyorum.
Yani haksızlığa uğrama hissi hiç gelemediğim bir şey çünkü genelde değer ve emek verdiğimiz kişilerden görüyoruz bu muameleyi. Bir anda bütün verilen emekler ve çabalar boşa çıkıyor ve yerine bir hayal kırıklığı kalıyor. O yüzden bu konuda çok hassasım hem kendime haksızlık ettirmem hemde kimseye bile isteye haksızlık etmem.
Kendime karşı yapılan haksızlığı elbette sonuna dek savunurum. Etrafımda gördüğümde de savunurum lakin bazı insanlar var ki kendilerini savunmaktan aciz, ezilmeye mâhkum insanlar. Onları başta savunmaya çalışsak bile siz onları savunurken onların çıt bile çıkarmadan oturmaları sadece size zarar verir. Bu insanları umursamıyorum artık.
Karşımda konusabilecegim bir kişi varsa konuşurum ama karşımda konuşmanın boşa gideceği biri varsa konuşamam. Maalesef güçlü güçsüzü ezebiliyor. Utanç verici ama öyle.
Haksızlık karşısında her zaman konuşmak kolay olmayabilir. Bazen haksız olan daha güçlü olabilir ki bu susmak için sebeptir demiyorum. Sadece her doğru her zaman söylenmez.
Doğruyu, doğru bir şekilde savunmak istiyorsak doğru zamanı da bilebilmeliyiz.
Ataturkcu Solcu sosyalist devrimci bir insanım kaldiki. yasamim boyinca Emegin alinterinin Iscinin yaninda sofrasında olmus Bedeller odemis bir insanim Asla susmadim Susmam Sonu ölüm bile olsa
Karşımdaki kişinin bir şeyleri anlayabileceğini yaptığını düzeltip telafi edebileceğine inanıyorsam şansımı denerim bir kez söylerim baktım olmuyor bakmam bir daha.
Huzurumun bozulacağını hissedersem susarım ve yaratıcıya bırakırım hesabını lakin haksızlık yapan bunu huy haline getirmiş ise BOZARIM ortam ve insanlar içinde. ve başkasının hakkını her zaman savunmam sonuçta ben avukat değilim herkez kendinin avukatıdır.
Haksızlık karşısında susanda yapan kadar suçludur bu yüzden başkasına haksız inen tokadı kendi yüzünde hissetmek insanlıktan gelir ben insanım haksız atılan tek fiskeye itirazım isyanim var...
Ortamına göre değişir. Aile ortamındaysa saygımdan gereken cevabı verir bir çoğuna susarım ama farklı kendimi ifade edebilecegim bir ortamdaysam gözümü yumar ağzımı acarım.
Market kasasındaki görevli eksik para üstü verdiğinde olayı izah etmeye çekinip kaderine razı olan kimler var? Bu kimseler çocukluğunda ailesi tarafından hep susturulmuş ( düşünce özgürlüğü engellenmiş ) insanlardır ve büyüdükleirnde de çekimser bir karaktere bürünürler. Türk toplumu böyle insanlarla dolu, eminim bu yorumu okuyan biri de benzer durumu yaşamıştır
Kaybedecek birşeyi olmayan insan başkasının hakkını dahi savunur birşeyler kaybedeceğini anladığın an bazen susarsın kendini dahi savunmaktan vazgeçersin.